Ouder worden en terugkijken.

Als ik terugkijk op mijn leven zie ik veel strijd om niet ten onder te gaan. Vanuit mijn jeugd draag ik in de genen en door de emotionele verwaarlozing gedrag met mij mee dat soms voor onbegrijpelijke gedragingen heeft gezorgd. Binnen de familie komt alcoholverslaving ruim voor. Verslavingsgevoelig zijn veel familieleden gebleken. Ik ook. Niet in staat mijn leven vorm te geven ging ikzelf bijna ten onder aan alcohol- en drugsverslaving. Pas toen er een grote liefde in mijn leven verscheen kon ik mij oprichten. Plotseling had ik iemand om voor te zorgen die niet meer bij mij wegging. Het werd de moeder van mijn kinderen.

Maar ja, oud gedrag speelde op als het leven mij flink tegenzat, als er zaken gebeurden die mij van slag brachten. Dan dook ik de kroeg weer in. Maar ondertussen kon ik niet meer tegen drank. Al na enkele glazen ging ik onderuit. Ik vluchtte weg als de problemen, buiten mijn schuld, groter werden dan ik aankon. Dat zorgde voor vijandige reacties uit de kring van familieleden van beide kanten. Men begreep niet waarom ik dat gedrag vertoonde. Maar ook hier is mij nooit de vraag gesteld: ‘Waarom doe jij dit?’ Zelfs niet in therapie waarom ikzelf verzocht had omdat ik wel inzag dat dit zo niet kon. Toch wist ik keer op keer mijn rug te rechten en mijn verantwoordelijkheden op mij te nemen.

Later in mijn leven kon ik goed omgaan met tegenslagen van brute aard. Niet zo maar, maar met vallen en opstaan naargelang de tegenslagen , leugens en bedrog, geweld en laster van anderen. Het leven wordt je soms bijzonder moeilijk gemaakt. Ik vluchtte niet meer en liet de verslavingsgevoeligheid achter mij. Had ik dat niet gedaan dan had ik dat niet overleefd.

Nu, nu ik in de nadagen van mijn leven ben, kijk ik terug op mijn leven in gedachten en dromen. Die dromen zijn vaak niet leuk. Ik ga daarin terug naar mijn onveilige jeugd. Ik heb er een boek over geschreven ‘ De buurt was veilig’ . In vier weken tijd was het af. Het zat al volledig in mijn hoofd. Het waargebeurde verhaal van mijn jeugd.

Zelfs heb ik afscheid moeten nemen van gezinsleden die het niet zo nauw namen met de waarheid en erger. Verloochening door haar uit onmacht en weer in de steek gelaten moest ik zelfs afscheid nemen van mijn hoogbejaarde moeder. Dat was de zoveelste keer dat ik het voor haar opnam en zij mij verloochende. De waarheid is hard en beslissingen zijn soms zo moeilijk, omdat je moet kiezen uit twee kwaden. Toch probeer ik dan de minst kwade te nemen.

Nu ben ik alleen nog maar omringd door mensen die ik kan vertrouwen. Mijn samengestelde tweede huwelijk verloopt voorspoedig. Ik heb gezocht naar activiteiten, die ik gezien mijn gezondheid nog wel kan doen, zoals: schrijven, radiocolumn, filmopnames waarin ik voorlees uit eigen werk op You Tube, fietsen op de e-bike en zo nog het een en ander. Ik voel mij daar gelukkig bij. Ouder worden geeft onder de goede leefomstandigheden rust en voldoening. Het leven lacht mij toe en zonder uitgebreid in detail te gaan heeft u inmiddels begrepen dat mijn leven langdurig vol ups en downs zat waarop ik God uiteindelijk vroeg hier nu eens mee op te houden. Genoeg is genoeg. Maar diezelfde God ben ik dankbaar voor alle wijze levenslessen die hij mij in de praktijk zo rijkelijk geschonken heeft. Ik ben terug bij de basis van mijn bestaan en wie ik ben. Onwankelbaar. Hoewel je dat natuurlijk nooit zeker weet. Want het grote ongeluk, dat wat wij toeval noemen, zit maar in een klein hoekje.

Rik Bronkhorst.

Beste Rik,

In de eerste plaats wil ik je laten weten hoezeer ik onder de indruk ben van jouw blog “ouder worden en terugkijken”. Wat een extrovert lef om je diepste zielenroerselen zó aan de openbaarheid prijs te geven!; het heeft me echt geraakt, merk ik. Je wentelt de verantwoordelijkheid van je eigen geschiedenis niet op een ander maar weet jezelf te “fileren”, héél sterk!

Reactie van een lezer uit Hooglanderveen.

Auteur: Tussen ratio en redelijkheid.

Auteur, graficus, dichter, kunstenaar, levenskunstenaar balancerend tussen geloof en wanhoop. Schepper van kunst en gedachten voor zoekers en zieners die de droom levend houden. "I have a dream", riep vrijheidsstrijder Martin Luther King en zo is het. Want wie leeft zonder dromen is al verslagen.

Eén gedachte over “Ouder worden en terugkijken.”

  1. Een mooi stukje zelfreflectie; hier zullen velen het ervaren als steun voor als het eens tegenzit.
    Conclusie: optimisme overwint altijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s