Geluk zonder overvloed.

‘Wat een geluk dat ik een stukje van de wereld ben,’ zingt Rudi Carrell. Zo denk ik er ook over. Het is voor mij ongelooflijk dat ik een stukje van de tijd op aarde mag passeren. Deze prachtige unieke planeet en dat in Nederland in vrede en welvaart. Dat ik op mijn bescheiden manier bij mag dragen aan het welzijn van anderen. En dat de footprint die ik achterlaat op aarde klein mag zijn in verhouding tot wat vele anderen gebruiken.

Toch voel ik mij vaak schuldig dat ik te weinig doe voor anderen die het minder hebben en voor het welzijn van de planeet. Ik zou nog veel extremer kunnen leven in soberheid. Maar dan realiseer ik mij dat ik in de westerse wereld woon, gelukkig, en hier de maatstaf hoger ligt. Dat ook ik mag genieten van de welvaart die Nederland biedt.

Toch denken wij, mijn vrouw en ik, na over onze footprint in ons dagelijks leven. Dat resulteert in zoveel mogelijk duurzaam gebruik van dat wat wij dagelijks nodig hebben. Onze eisen over welvaart gaan niet ten koste van onze eisen over welzijn. Oh ja, wij zitten niet meer behaaglijk in de warmte thuis. Het is best koel, maar daar wen je aan. Een vest of dikke trui, warme pantoffels dragen ertoe bij dat de verwarming graden lager staat. Wij lijden daar niet onder.

Wij kopen en eten zoveel mogelijk biologisch voedsel, kijken in de label of er natuurlijk vezels in kleding verwerkt zijn. Wij roken niet, gebruiken zeer matig alcohol en genieten toch. Ja, wij hebben een auto op benzine, een tweede hansje, die gebruiken we zelden voor niet nodige ritjes en we delen hem met de jongens als die hem echt nodig hebben. Het wachten is op auto’s die op waterstof rijden en betaalbaar zijn, want ook wij behoren niet tot de rijken. Maar dan schakelen we over. Overigens gaan wij graag met de trein. Alles met mate.

Ik sprak hierover met een buurman tijdens de nieuwjaarsborrel in de buurt. Dat ik mij toch vaak schuldig voel omdat ik vind dat ik meer zou moeten doen voor het welzijn van ons allen en de planeet. Hij werkt zelfs voor organisaties die het welzijn van mens en planeet in binnen- en buitenland proberen te verhogen. Toch heeft hij ook dat schuldgevoel zo nu en dan. Zou ik niet iets meer kunnen doen, betekenen, hoe klein ook op kleine schaal voor dat goede doel. Vooralsnog maken wij geld over naar Artsen zonder Grenzen, Het Vergeten Kind en zo nog het een en ander. Maar ook hier zitten grenzen aan gezien onze beperkte financiële mogelijkheden. Ik realiseer mij dat ikzelf maar beperkte mogelijkheden heb om goed te doen. Nadenken over dat wat je doet is in ieder geval een begin. En dat is al meer dan de Guggiverslaafden met meerdere vakanties per jaar, duur, duur en duurder levend zich willen of kunnen realiseren.

Rik Bronkhorst.

Opname 10 januari 2023.

Auteur: Tussen ratio en redelijkheid.

Auteur, graficus, dichter, kunstenaar, levenskunstenaar balancerend tussen geloof en wanhoop. Schepper van kunst en gedachten voor zoekers en zieners die de droom levend houden. "I have a dream", riep vrijheidsstrijder Martin Luther King en zo is het. Want wie leeft zonder dromen is al verslagen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s