Een onverwachte ontmoeting met een dame van zekere leeftijd.

‘Bent u alleen?’ vroeg de aantrekkelijke vrouw. ‘Het is maar hoe u dit bekijkt,’ antwoordde ik. Ze schoof bij aan mijn tafeltje voor twee. Een ondernemende dame, dat zag ik direct. Ze babbelde voort terwijl ze een zakdoek uit haar roze tasje, merk Louis Vuitton, haalde. Buiten was het grauw en koud, natte neuzenweer.

Ik bekeek mijn onverwachte tafelgenoot voor dit moment eens wat aandachtiger. Een vrouw van rond de 65, schatte ik zo, goed gevuld, niet te sterk opgemaakt, hoewel ik een vleugje Chanel no5 opsnoof. Haar ogen richtten zich op de mijne. Ze peilde me.

Hoewel er nog enige tafeltjes vrij waren besloot ze toch bij mij aan te schuiven. Wat bezielde deze vrouw? Ik had zelfs niet opgekeken toen ze het koffiecafé binnen kwam. ‘Ik denk dat ik u ken,’ hervatte ze het gesprek. Ik bekeek haar nu nog eens aandachtiger. Er ging geen lampje branden.

‘U was een niet onaantrekkelijke jongeman en ik was verliefd op u.’ ‘Een onafhankelijke geest in een aardige verpakking,’ zal ik maar zeggen. ‘ We hebben wel eens met elkaar op soulmuziek gedanst en geschuifeld.’ ‘Maar het is nooit tot meer gekomen,’ spijt klonk nog door in haar stem. Er ging bij mij geen lampje branden.

‘Discotheek Cartouche aan de Mariaplaats in Utrecht,’ ging ze verder. ‘ Ik kwam hier net binnen en zag u gelijk zitten.’ Ik schoof enigszins ongemakkelijk op mijn stoel. Had werkelijk geen enkel idee wie deze vrouw kon zijn. ‘ U heet Willem,’ zei ze. Opgelucht lachte ik haar toe. ‘ Nee, mevrouw, het spijt me ik heet Rik.’ Er was hier duidelijk sprake van een persoonsverwisseling.

Verstoord keek ze mij aan. ‘Lullo, waarom zeg je dat niet meteen, nu sta ik voor schut.’ ‘Valt wel mee , mevrouw, dit kan iedereen van onze leeftijd overkomen,’ probeerde ik de sfeer nog dragelijk te houden. Ze stoof overeind, draaide haar hoofd in een nuffige ruk van mij af en liep regelrecht het etablissement uit.

Ik bleef verbluft achter. Zo zit je vredig met je ochtendkrantje en een kop koffie verkeerd in je favoriete café en zo word je uitgescholden voor lullo! Toch moest ik er nog even om grinniken. ‘Lullo’ zo noemde ik mijn weerbarstige hondje als hij weer eens de andere kant dan ik van plan was opging, mijn arm bijna uit de kom trekkend. Maar dat was een reu en geen loops teefje.

Rik Bronkhorst.

Auteur: Tussen ratio en redelijkheid.

Auteur, graficus, dichter, kunstenaar, levenskunstenaar balancerend tussen geloof en wanhoop. Schepper van kunst en gedachten voor zoekers en zieners die de droom levend houden. "I have a dream", riep vrijheidsstrijder Martin Luther King en zo is het. Want wie leeft zonder dromen is al verslagen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s