Het jaar is pas goed en wel begonnen of het tweede sterfgeval dient zich al weer aan. Goede vriend vol fijne humor, goede raadgevingen en vol solidariteit Rob voelde zich al een tijdje niet lekker, ‘maagzweren’, luidde het onderzoek. Rob kreeg een maagwandbeschermer en dat was dat. Maar op eerste kerstdag voelde hij zich toch echt niet goed. Zijn echtgenote en zijn zoon zagen hem achteruit gaan. Het ging snel. Deze week opgenomen in het ziekenhuis, onderzoeken, en de zware diagnose zeer agressieve vorm van longkanker met uitzaaiingen door het hele lichaam heen. Was in december nog niets te vinden in zijn bloed, nu bleek in slechts enkele weken tijd, dat Rob stervende was aan volksziekte nummer 1. Het is nog maar een kwestie van enkele dagen. We zijn vandaag bij hem geweest. Uitgemergeld lag hij daar, half in coma, luier om, mager tot op het bot. We hebben een tijdje naast hem gezeten. Op momenten van helderheid bleek hij nog steeds die fijne humor te bezitten. ‘Alles komt goed’, zei hij mompelend. En toen mijn vrouw hem hielp om wat beter te gaan liggen, kwam hij half overeind en zei schetsend: ‘ Als ik dood ga, zeg ik dat wel’.
Het kan wel eens een zwaar jaar worden door verlies van veel dierbaren. Zowel van mijn vrouw als van mij zijn diverse tantes al op hoge leeftijd. Ook in de vriendenkring zijn de oude strijders al bijna over de houdbaarheidsdatum heen. Ik moet er niet aan denken dat zij uit mijn leven worden weggerukt. Het kan wel eens zo zijn, dat ik met dat krakkemikkige lijf van mij (waarvan de verpakking nog aardig vief toont) ik ze allemaal overleef. Een doembeeld voor mij, omdat ik dan weer alleen achterblijf. En dat ken ik al genoeg in mijn voorbije leven.
Rik Bronkhorst.
Rik Bronkhorst 