Auteur: Tussen ratio en redelijkheid.

Gedeeld met Je vrienden op Facebook 2024.

Tussen de liefde en de leegte huist de dagelijkse werkelijkheid. Niet dat die andere twee niets met de werkelijkheid te maken hebben hoor, maar zij zijn de zeldzame uitzonderingen.

Ben je in de Goddelijke staat van de liefde, dan zit je op de toppen van je gemoed. Bij de leegte zit je in het dal der treurnis, oorverdovende stilte is je lot. Daartussen beweegt zich het dagelijkse gebeuren, soms wat meer in het bewustzijn dan anders. Dat kan ook twee kanten op, meer naar de treurige kant of meer naar de blije gelukkige kant. Voor sommige mensen is dat dagelijks bewegen te saai, zij willen topervaringen. Daar lopen ze dan ook meestal wel op vast. De pillendoos ligt dan alras op de loer en dan ben je verder van huis met al die bijwerkingen die dat geeft.

Gisteren had ik geheel onverwacht een bijzondere ervaring, een topervaring zo u wilt. Wat gebeurde er? Ik was op bezoek bij een dierbare vriendin geweest. Wij namen afscheid bij de lift op vijf hoog. Het was even wachten en wij hoorden gerommel. Iemand gebruikte de lift om spulletjes te verplaatsen. U kent dat wel. Je hoort stemmen en gerommel, geschuif en gedoe en je staat daar maar te wachten tot die liftdeuren opengaan en je in kunt stappen. Ja, daar gingen de liftdeuren open. De lift lag vol kapotgescheurde kartonnen dozen en vooraan in de hoek stond een jonge vrouw van rond de veertig ons met een stralende blik te begroeten. Ik dacht oei ik kan er niet meer bij. Maar zowel mijn oude vriendin als de jonge vrouw gaven aan dat er nog net een plaatsje voor mij vrij was. Ik stapte in, zwaaide nog eenmaal naar mijn vriendin en de deuren sloten zich. Het is maar even van de vijfde etage naar de begane grond. We raakten in gesprek over het weer. U weet hoe dat gaat. Plotseling zei de bijzonder stralende vrouw: Ik heb Jezus ontmoet.’ Ik zei verrast: ‘Ik ook!’ Ze keek mij, voor zover dat kon, nog blijer aan en streelde spontaan mijn rechterarm. We bereikten de begane grond. De liftdeuren gingen open en met dat stralende gezicht strekte zij haar armen naar mij uit. Ze omhelsde mij innig en langdurig tot drie keer toe. Ik voelde de liefde van haar en de klik tussen ons. ‘ Voel je de liefde (van Jezus bedoelde ik),’ vroeg ik haar zacht. Ze knikte bedeesd. We verlieten de centrale hal van het flatgebouw, zij een stralende jonge vrouw van rond de 40 met een stapel kapotgescheurde kartonnen dozen en ik een oude man van 74 met mijn helmpje op enigszins in verwarring op weg naar mijn elektrische fiets. Ik fietste weg en met datzelfde stralende gezicht zwaaide ook zij nog eenmaal naar mij.

Moraal van dit verhaal? Als je op een gewone dag jezelf tussen de liefde en de leegte bevind kan er als uit het niets plotseling zich een topervaring voordoen die je leven even optilt boven het alledaagse.

Rik Bronkhorst. september 2024.

Na de rozetten volgde zondagavond opeens tijdens de slimste mens een plotselinge vervorming van gezichten en lijnen. Huisarts verwees mij direct door naar oogarts. Die stelde de diagnose een gat in de Macula, achterin het oog. Operatie volgt in UMC. Nu rest wachten en voorzichtig aan.

Rik Bronkhorst.

Er is een nieuw fenomeen aan mij verschenen: door fysiologisch oorzaak i.v.m. ouder worden krimp het glasvocht in het oog, daardoor zie ik lichtflitsen maar ook bij het ontwaken een rozet. Soms zwartgekleurd, meestal in kleur. Even maar en met het knipperen van het ooglid verschijnen er meer, altijd maar een tegelijk. Het schijnt een veel voorkomend gebeuren te zijn.

De spirituele betekenis van dit verschijnsel spreekt mij meer aan n.l. dat je bij het zien van zo’n rozet in een fase van verandering of innerlijke groei zit. Dat is spannend. Wat zal het leven mij weer aanbieden tot groei of verandering? Positief neem ik aan.

Rik Bronkhorst.

Hoe bestaat het, hartaanval, erg moe en zwak en nu weer op de been.

Dottercardioloog gaf aan dat mijn kransslagaderen ‘ouwe meuk’ is en dat dotteren geen optie is i.v.m. scheuren van de aderen. De hartchirurg gaf aan dat bypasses niet tot de mogelijkheden behoren omdat die aderen slecht zijn over grote lengte en mijn beschadigd hart te zwak is om stil te leggen en zo’n zware operatie te ondergaan en weer aan de praat te krijgen moeilijk is. Wat blijft zijn medicijnen. Veel bloedverdunners en vochtafdrijvers. Ik slik 32 pillen per dag inclusief 6 supplementen. Hoelang houden mijn nieren dat vol? Ter preventie drink ik vitamine C bruistabletten van Bayer omdat eerder gebleken is dat mijn nieren het daarop goed doen. Afwachten nu en regelmatig bloedcontrole laten doen. Lopen kost mij veel moeite, nog geen honderd meter achter de rollator en als ik maar even te snel loop (stelt niets voor) staat mijn borst in brand en ben ik kortademig. In erge mate voel ik mij duizelig worden of ik zo weg val. Eng. Maar onvoorstelbaar hoe ik telkens in mijn leven aan de rand van mijn lichamelijk en geestelijk leven heb gestaan en weer opkrabbel. Het boek is wederom niet gesloten. Ik ben er nog en fiets weer op de e-bike. Gelukkig, want daar schuilt mijn vrijheid.

Rik Bronkhorst.

En doet ons gaan door het diepste van de nacht en geef ons vrede.

Zouden er nog goede mensen bestaan?

En hoe zien die er dan uit?

En hoe gedragen die zich?

Ik ken vele goede mensen, althans in mijn ogen. Van diverse pluimage. Ik reken hen tot mijn dierbaarste vrienden. Maar wat is de definitie van goede mensen? Voor mij is dat als je mededogen, vriendelijkheid, geweldloosheid, delen van oprechte aandacht zonder leugenachtigheid hebt als vanzelf in contacten met anderen. Misschien vult u dit aan met wat u belangrijk vindt of streept u eerst wat weg. Zie maar. Maar denk er eens over na hoe dat bij u zit. Fijne dag toegewenst en zorg dat je jezelf zonder schaamte oprecht in de spiegel kunt aankijken iedere dag weer.

Rik Bronkhorst.

Vrijdag kreeg ik een mailtje binnen over grafrechten gestuurd door een gewaardeerde neef van mij. Het was mij niet helemaal duidelijk om welk graf en rechten dit mailtje ging.

Zelf ben ik vandaag/vanmiddag terug gekomen van een driedaags bezoek aan de hartbewaking in het Meanderziekenhuis.

Vrijdagochtend kreeg ik een hartaanval om acht uur ’s morgens.

Ik werd er wakker mee.

Medisch gezien kon ik weer naar huis.

Zelf ben ik er niet gerust op, mede omdat de cardiologen aangaven dat dit een waarschuwingshartinfarct was.

Mijn ademhaling is niet goed.

Uitgebreid onderzoek gehad, wat volgt is een PETscan om het hart en de zuurstof toevoer nader te bekijken.

Nu ben ik weer thuis, gelukkig dat ik dit overleefd heb.

Het boek is nog niet gesloten.

Rik Bronkhorst.

Martin was een tengere man van in de veertig, alleenstaand, met pientere oogjes die vanwege zijn Joodse roots niet veel vertrouwen in de medemens had. Hij had iets onrustigs over zich, of ze hem altijd achter de vodden zaten. Schichtig zelfs. Hij kwam zo nu en dan even de oude kroeg op de hoek van de winkelstraat en het marktplein binnen, dronk nooit teveel en bleef ook niet lang hangen. Hij zocht mij altijd op, net of hij zich bij mij wel veilig voelde. Ik voelde zijn onrust en waakzaamheid altijd. Maar ook ging er een zeker gevaar van hem uit. Hoe tenger Martin ook was, er viel niet met hem te sollen. Toch vond ik hem aardig. Hij sprak vrijuit over zijn hobby’s, pistoolschieten en dieren met name vogels en honden. Martin was geen mensenmens maar een echte dierenvriend die later een vogelopvang aan de rand van de Veluwezoom heeft opgericht. Daar was hij op zijn plaats.

Op een avond kwam Martin net terug van de schietvereniging. Hij legde zijn handvuurwapen voor zich op de bar, terwijl hij naast mij plaatsnam. We kregen zo doende een gesprek over schieten, scherpschutters et cetera. ‘Ik ben een precisieschutter,’ zei hij en richtte zijn pistool op de gloeilampjes van de kroonluchter in de zaak. Met een oog dicht richtte hij en schoot. Kaarslampje kapot en een tweede ging kapot. Martin had mij overtuigd, hij was een kampioen scherpschieten uit de vuist. Tevens had hij zijn punt gemaakt dat er met hem echt niet te sollen viel. Hij dronk zijn glas leeg en zei ten afscheid:’ Als je het leuk vindt zou ik het op prijs stellen als je een keertje bij mij een kopje thee komt drinken, dan kun je mijn honden zien.’ We spraken af dat later in de week op een middag te doen.

Zo gezegd zo gedaan, ik fietste op een zonnige namiddag door de wijk Jeruzalem en Jericho van de oude provinciestad op zoek naar zijn adres. Nu ben ik geen hondenliefhebber, eerder wat bangelijk, dus ik was al blij dat er geen hond begon te blaffen. In de woonkamer aangekomen zag ik tot mijn opluchting dat die leeg was, geen hond te bekennen. ‘Leuk dat je er bent, wil je een kopje thee?’ vroeg Martin. Ik knikte, graag. Het duurde even en ik keek de eenvoudige woonkamer door. Martin zette een ouderwets kopje met PickWick thee voor mij op de kloostertafel. ‘ Koekje?’ vroeg hij allervriendelijks. Ik kreeg een Jan Hagel op het schoteltje bij mijn thee. We spraken wat over koetjes en kalfjes totdat Martin plotseling zei: ‘ Nou moet je niet meer bewegen, zelfs je lepeltje niet pakken om de suiker door je thee te roeren.’ Hij liep naar de keukendeur en daar stormde een Riesenschnautzer vrouwtje de woonkamer binnen recht op mij af.

Martin gaf een commando en de hond ging schuin voor mij liggen, kop alert omhoog geheven. ‘Niet bewegen,’ zei Martin nog een keer en ten overvloede want ik bevroor. ‘Ze heeft een nest jongen, dus ze is erg scherp,’ voegde hij daar nog aan toe. Dat had hij mij geen tweede keer hoeven zeggen, als een standbeeld zat ik daar en durfde niets te zeggen. Zo heeft hij mij daar een half uur laten zitten. Zwijgend zaten wij daar met ons drieën, totdat ik voorzichtig, zacht hem vroeg de hond weer naar de keuken te doen verdwijnen. Beste lezer, u zult begrijpen dat ik daarna vrij snel het huis verlaten heb en ook nooit meer teruggekeerd ben.

Rik Bronkhorst.

Trump bekijkt de wereldkaart als een vastgoedhandelaar. Als hij Groenland bezet dan valt de NAVO uit elkaar en dat is een directe bedreiging voor Europa en de wereldvrede. Wat houdt China dan nog tegen om Taiwan te heroveren en Poetin om af te rekenen met Oekraïne, de Baltische Staten en de rest van Europa.

De nieuwe column van Peter Middendorp in de Volkskrant:

Op mijn 17de werd ik voor de tweede keer van school gestuurd en belandde ik op straat, uitgekotst, afgewezen. Alle deuren gingen dicht.

Ergens in die tijd zag ik voor het eerst een Volkskrant; schoolverlaters konden toen nog lezen. De voorpagina was dichtbedrukt met belangrijke artikelen, maar helemaal onderaan stond nog een klein, kort stukje, dat ik wel begreep, dat wel leuk was. Het enige bovendien dat met naam was ondertekend.

Dat ging ik doen, besloot ik. Stukjes voor de voorpagina schrijven. Ik ging al die schoften van leraren en opvoeders, die mij niet meer wilden zien, iedere ochtend bij het ontbijt mijn naam onder de neus wrijven. Vetgedrukt. Eet smakelijk.

Intussen is veel tijd verstreken. Misschien te veel: 37 jaar. Maar mochten er toch nog een paar in leven zijn, helder genoeg om te kunnen lezen én mij niet allang zijn vergeten: hier ben ik. Hier heb je mij. Je hebt het helemaal aan jezelf te danken.

Met genoegen deze openhartige column gelezen. Ik werd op mijn 16e van school getrapt en stond er op mijn 17e alleen voor. Ook ik schreef en schrijf columns. Nee, niet voor een landelijke krant, maar toch ben ook ik goed terecht gekomen ondanks het feit dat niemand zich in die jeugdjaren afvroeg ‘ wat is er toch met die jongen?’ Ouders in hun onvermogen niet, huisarts niet, leraren niet. Als er toen ingegrepen was had dat mij vele moeilijkheden in mijn latere leven bespaard. Toch zit ook daar een goede kant aan: ik heb mezelf opgevoed en mijn talenten ontwikkeld. God besloot dat mijn levenspad er anders uit moest zien en ik dank Hem voor de wijze lessen, maar het had wel iets minder gekund….

Rik Bronkhorst.