Veel boeren storen zich niet aan de natuur. Ze zijn vrije ondernemers die economisch denken. Bijvoeren kost geld, dus maaien ze al vroeg zodra dat kan hun weilanden af. Gevolg er komt geen kievit, geen grutto, geen weidevogel groot. Nesten worden vermalen. De melkprijs is te laag voor de melkveehouders. Boeren krijgen veel subsidies van de landelijke overheid en de EU, ook voor milieuvriendelijk boeren. Maar dat dekt niet alles. Regelgeving is voor veel van die vrije jongens en meisjes een gruwel. Ze voelen zich beknot in hun vrij ondernemerschap. Doordat de RABOBank groei stimuleerde n.a.v. regelgeving van de overheid hebben veel melkveeboeren het aantal dieren en stallen uitgebreid met geld van de Rabobank. Het water staat velen aan de lippen. Onkundige regelgeving gebaseerd op groei zonder te denken aan de schadelijke gevolgen daarvan bracht hen zover. Wat nodig is, is duidelijkheid en regelgeving voor de komende 20/30 jaar met inachtneming van de gevolgen van eerdere foutieve wetten en met een heldere visie voor de toekomst. De Rabobank zou hier direct bij betrokken moeten worden en hand in eigen boezem dienen te steken zodat de betrokken boeren gul worden gecompenseerd bij de restschuld die zij eerder hebben opgebouwd. Voeding en milieu vragen een prijs van iedereen. Overheid, bank, boer en burger/consument zullen gezamenlijk de prijs dienen te betalen om verdere schade aan de natuur te voorkomen. Dat begint met een goede prijs in de supermarkt voor de producten van het platteland.
Rik Bronkhorst.
Rik Bronkhorst 