De voordeurbel ging.
Buurjongen, verlegen hinkelend van de ene voet op de andere, keek mij aan. ‘Heeft u ook oude kranten? Ik ga een surprise maken’ sprak hij enigszins bedeesd. Ik had deze restproducten van de dagelijkse media net in een lege kliko gegooid. ‘Dan moet ik daar even voor op mijn kop gaan staan,’ antwoordde ik. Het kereltje begreep hier natuurlijk niets van. Maar hij knikte, want hij begreep toch dat ik zijn verzoek zou inwilligen.
Hij legde een klein stapeltje ouwe kranten voor mijn voeten op de grond. Ik liet het pak Volkskranten en het wekelijkse stadssuffertje op het stapeltje vallen. Dat leek nu al heel wat. Hij bukte en raapte met een glimlach de gehele stapel op en snelde naar de overkant naar huis. Het moest wel een papier-maché surprise worden. Een flinke ook. Zo heeft Sinterklaas toch heel wat knechtjes die voor hem in de weer zijn.
Wij vieren met een flink gezelschap familieleden van mijn echtgenote en haar ex met zijn vriend bij ons 5 december. Lootjes trekken, cadeautjes van de kringloop, gedichten, warme chocolademelk en lekkers, veel lekkers. Nee, de treinen rijden ook dit jaar niet door de kamer zelfs niet van de kringloop. Misschien dat wij de SintNiklaas conference van Toon Hermans nog even opzetten. In ieder geval kruipt ex achter de piano en wij maar zingen uit volle borst: Hoort wie klopt daar kinderen…
Rik Bronkhorst.
Rik Bronkhorst 