In de Hema.

Loop ik vanmiddag de Hema binnen om onderbroeken te kopen stuit ik op een jonge moeder met een kindje in de wandelwagen. Roept dat kindje uit volle overtuiging: ‘Pappa!’ Ik kijk naar dat stralende kind en dan naar zijn moeder. ‘ Kent u mij, mevrouw?’ zeg ik verwonderd. ‘Ja,’ zegt ze, ‘u bent toch die schrijver uit Amersfoort? Weer kijk ik naar dat stralende joch en zeg: ‘ Maar kennen wij elkaar dan zo goed, dat uw zoontje mij zijn pappa noemt?’ Nu is van af het eerste contact duidelijk dat dit niet de waarheid kan zijn gezien het enorme leeftijdsverschil. De vrouw begint te lachen. ‘ Pappa, roept hij bij iedere man die hij ziet. Maakt u zich geen zorgen, meneer, Petertje doet dat bij iedere man.’ Ik aai de jongen over zijn bol en zeg: ‘Dag jongen.’ En loop door. Even verderop sta ik bij het gebak en hoor weer: ‘Pappa!’ Ik draai me om en daar staat dat joch weer met zijn moeder. ‘ Mevrouw, zeg ik, nu wordt het mij toch al te gortig.’ Maar voor de goede orde en verstandhouding, lust u misschien een Tom Poes?’ ‘Heerlijk’, zegt ze. Ik bestel twee Tom Poezen, reken af en overhandig ze aan deze vrolijke moeder met een wel heel bijzonder kind. Spoedig daarna heb ik de Hema verlaten zonder onderbroeken.

Rik Bronkhorst.