Grote ego’s met een glimlach. Ik zie ze vaak om me heen bij culturele activiteiten. Ze reageren ook altijd met een zeker dedain op anderen die al dan niet tijdelijk in de spotlights staan. Afgunst? Neerbuigendheid? In ieder geval arm van geest en empathie. Al weten ze dat met die glimlach en geveinsde aandacht voor de ander te verbloemen. Zo kwam ik als gastheer/vrijwilliger van De Zonnehof jaren geleden Rudi Fuchs tegen gezeten middenin de expositieruimte met de Volkskrant ruim opengeslagen voor zijn neus. Ik kwam binnen, hij keek op, stond op om mij de hand te geven omdat hij dacht dat ik een medehotemetoot was. Ik stelde me voor als gastheer/vrijwilliger en hij verloor acuut alle interesse in mij, trok zijn hand terug, draaide zijn hoofd om, ging weer zitten en gunde mij geen blik meer waardig. Ik voelde mij geschoffeerd. Even later kwamen Toos en Eugenie Brands binnen, dat was van een menselijker orde. Zij toonden beschaafd en enthousiast interesse in conservator Dick Rutten en mij die werk van mij aan het in passe partout zetten waren. Zij kwamen in de Zonnehof voor de verkoopexpositie van Eugene Brands maar toonden volop interesse in mens en werk van anderen. Zo kwamen we leuk in gesprek over het luik naar zolder dat Eugene sloopte en dat nu een van zijn bekendste schilderwerken is geworden in het Stedelijk Museum Amsterdam. We hebben erom gelachen.

Rik Bronkhorst.