De worsteling waarmee ik zit in mijn geloof in de Bijbel heeft direct met Pasen te maken. De wederopstanding in den vleze.
Hoe kan het dat je botten gebroken zijn, je voeten doorboort met grote draadnagels en je toch kunt lopen? Ik heb het dus niet eens over het lichamelijk sterven en weer tot leven komen.
Het lege graf, de verwijdering van het lichaam van Christus, wie hebben dat gedaan? Vrienden van de Heer om zijn lichaam veilig te stellen? Nee, dat geloof ik niet, eerder een politieke actie. Zijn lichaam werd verwijderd om het graf niet als fysieke bedevaartplaats te laten voortbestaan. Als zelfs Pontius Pilatus zegt dat deze ‘mens’ niets heeft misdaan, maar hij toch Jezus niet vrij kan laten om politieke redenen, dan is er meer aan de hand.
Neemt niet weg dat ik wel geloof in de wederopstanding in de Geest, een leven na de dood en Jezus als grote spirituele kracht die ook nu nog in het leven van mensen van alledag Zijn grootsheid en krachten laat gelden. Ik heb zelf, maar ook bij velen, gezien hoe Zijn wonderen mensen en hun leefomstandigheden veranderd hebben.
Ik geloof dan ook zeker en vast dat de wederopstanding het overwinnen van dat wat niet goed is in het leven van een mens dagelijkse kost is met behulp van Jezus. Je leven kan dan zo’n geweldige draai maken, dat je dit bijna zelf niet kunt geloven. Die kracht kun je zelf nauwelijks opbrengen, daar heb je Hem voor nodig. Hij is er nog steeds in dat grote onbekende dat om ons heen is, die andere dimensie.
Pasen, de wederopstanding, maar ik heb daar zo mijn eigen gedachten over laten gaan. Als u er anders over denkt als orthodox gelovige of anders, neemt u mij dan niet kwalijk dat ik er anders over denk. Het respect, het geloof in en de liefde voor Jezus is er niet minder om.
Rik Bronkhorst.
Rik Bronkhorst 