Openhartig.

De nieuwe column van Peter Middendorp in de Volkskrant:

Op mijn 17de werd ik voor de tweede keer van school gestuurd en belandde ik op straat, uitgekotst, afgewezen. Alle deuren gingen dicht.

Ergens in die tijd zag ik voor het eerst een Volkskrant; schoolverlaters konden toen nog lezen. De voorpagina was dichtbedrukt met belangrijke artikelen, maar helemaal onderaan stond nog een klein, kort stukje, dat ik wel begreep, dat wel leuk was. Het enige bovendien dat met naam was ondertekend.

Dat ging ik doen, besloot ik. Stukjes voor de voorpagina schrijven. Ik ging al die schoften van leraren en opvoeders, die mij niet meer wilden zien, iedere ochtend bij het ontbijt mijn naam onder de neus wrijven. Vetgedrukt. Eet smakelijk.

Intussen is veel tijd verstreken. Misschien te veel: 37 jaar. Maar mochten er toch nog een paar in leven zijn, helder genoeg om te kunnen lezen én mij niet allang zijn vergeten: hier ben ik. Hier heb je mij. Je hebt het helemaal aan jezelf te danken.

Met genoegen deze openhartige column gelezen. Ik werd op mijn 16e van school getrapt en stond er op mijn 17e alleen voor. Ook ik schreef en schrijf columns. Nee, niet voor een landelijke krant, maar toch ben ook ik goed terecht gekomen ondanks het feit dat niemand zich in die jeugdjaren afvroeg ‘ wat is er toch met die jongen?’ Ouders in hun onvermogen niet, huisarts niet, leraren niet. Als er toen ingegrepen was had dat mij vele moeilijkheden in mijn latere leven bespaard. Toch zit ook daar een goede kant aan: ik heb mezelf opgevoed en mijn talenten ontwikkeld. God besloot dat mijn levenspad er anders uit moest zien en ik dank Hem voor de wijze lessen, maar het had wel iets minder gekund….

Rik Bronkhorst.