Dropjes.

Ik ben gek op dropjes uit de snoepwinkel in de winkelstraat. Wekelijks haalde ik daar een zak gemengde drop plus een zak anijsmuisjes. Vooral de laatste vind ik heerlijk. Nu kwam ik een paar weken terug bij de kassa aan met mijn zakjes drop en wat daar lag! Een stapeltje luxe chocoladeletters voor maar 1 euro per stuk achtergelaten door Sinterklaas.  Ik kocht er gelijk maar twee, een D van Doortje en de T van Trevan, de beide karakterrollen waarmee wij in privé filmpjes familieleden en vrienden amuseerden tijdens de coronacrisis. We hebben ze met smaak opgegeten.

Mijn echtgenote klaagt altijd dat ik teveel snoep. Dat komt omdat de huisarts mij beschuldigd heeft van diabetes. 7.1 en bij controle 7.3 met de nadrukkelijke opdracht ‘neem dat serieus!’ Zelf zegt ze niet te snoepen, maar als er iets met suiker in huis is, dan zie ik haar regelmatig de kast induiken. Ze komt dan terug met malende kaken. Dus dan weet u ook wel hoe laat het is. Maar nu die dropjes. Zij heeft mij verboden nog langer dropjes te eten of te kopen. Nu zat het trommeltje net vol. We zijn beiden tegen verspilling van voedsel. Dus dat argument bracht ik in.

‘Zet hem dan maar op je werkkamer’, zei ze om zichzelf te beschermen tegen overdadig drop eten. Dat deed ik braaf, zoals ik altijd braaf naar haar luister. Echter mijn dropverslaving werd daardoor alleen maar erger. En mijn echtgenote zag ik steeds vaker mijn werkkamertje binnensluipen. Het trommeltje raakte al snel weer halfleeg. Daarom heb ik Duck tape om het trommeltje gedaan. Een flink stuk waarmee ik het trommetje met haar zwarte aanlokkelijke  inhoud verzegelde. En dat heeft geholpen. We zijn van onze dropverslaving af. Nu de rest nog…

Rik Bronkhorst.