De cardioloog belde n.a.v. een echo-onderzoek van het hart:’ Uw hart is achteruit gegaan, de pompfunctie ook.’ Ik had dit al verwacht. Zelfs nadat onze vakantie op de e-bike in heuvelachtig gebied vlekkeloos was verlopen. Het lichaam liegt niet en geeft voldoende signalen af die je dwingen dit serieus te nemen.
‘We kunnen nog een katheterisatie doen, maar ik heb daar weinig vertrouwen in dat het iets oplevert.’ ging hij verder. ‘Ik zie daar vanaf,’ antwoordde ik hem. ‘ Ik zit al 24 jaar in extra tijd na mijn hartinfarct en eens komt er toch een einde aan.’ ‘Ik had al veel eerder verwacht dat u zou komen te overlijden,’ ging de cardioloog verder. ‘ Dat weet ik, maar nu berust ik in het feit dat ik weer achteruit ben gegaan.’ Ik zie namelijk geen mogelijkheden meer om nog iets aan dit hartfalen ten goede te keren. Alle andere keren heb ik namelijk wel via supplementen de kans gezien deze cardioloog voor verrassende verbeteringen van mijn situatie te plaatsen. Hij begreep er soms niets van hoe ik dat nu weer voor elkaar gekregen had, maar de feiten/onderzoeken logen er niet om.
Wat rest is rust. Rustig aan doen, geen grenzen overschrijden die mijn lichaam mij aangeeft. Ja, ik ben nu echt bejaard en dat is wel even wennen. Niet dat ik recentelijk nog flinke exercities uitvoerde, maar toch. Ik heb het er een paar maanden flink lastig mee gehad. Nu is alles weer in evenwicht binnen in mij. ‘Je zit in Zen,’ zegt mijn vrouw, als ik weer stil en rustig bij haar zit. Ook andere mensen, zelfs vreemden op een terras waarmee ik in gesprek ben geraakt reageren soms met:’ Wat straalt u een rust uit.’ Daar hoef ik verder niets voor te doen. Het is zo het is.
Rik Bronkhorst.
Rik Bronkhorst 
zo zie je maar weer: als het tussen de oortjes goed zit, ben je al een stuk verder en valt de tegenslag toch beter te dragen
Dank voor je fijne reactie, Tom. Zo zal het zijn. Ik voel me dan ook zeer in evenwicht, rustig, kalm, tevreden.