Al lange tijd zeggen de ergotherapeut, de huisarts, mijn echtgenote dat ik het overzicht kwijt ben in het verkeer. Op en afstappen en wegfietsen zijn wankel. Daarom heb ik het zadel maar weer eens aangepast door het op de laagste stand te zetten. Zo kom ik sneller met mijn voeten op de grond. Niettemin viel ik languit op een drukke provinciale weg. Gelukkig kwamen er net geen auto’s langs, want anders had ik deze column niet meer kunnen schrijven. Onder de schaafwonden en met een mega blauwe plek op mijn buik (je had je milt wel kunnen scheuren, zei de dokter) werd ik overeind geholpen. Zelf opstaan lukt ook niet meer als ik lig of val. Maar dan Nederland op zijn best: van alle kanten werd ik geholpen door automobilisten, een wielrenner en zelfs werd mij aangeboden mij en mijn e-bike naar huis te brengen. Ik was in het buitengebied met mijn fietsmaatje, ben dus weer opgestapt. In een café-restaurant in het nabijgelegen dorp werd ik behandeld met jodium en pleisters. Toen eigenwijs weer op de fiets op weg naar huis. 15 kilometer fietsen. Nu is de kogel door de kerk: e-bike voorgoed in de schuur. Temeer daar ik vrijdag j.l. Een sterker wordende kramp op mijn borst en kin ervaarde. Gelukkig was ik in de buurt van mijn eigen apotheek, ik had geen nitrospray voor onder de tong bij me. Na een kwartiertje ben ik weer op de fiets gestapt en gewoon alsof er niets gebeurd was op mijn afspraak verschenen. Nu is dat alles voorgoed voorbij. Mijn vrijheid ingeperkt. Fiets op slot, voorgoed. Ik ben erdoor van slag geraakt. Hoe nu verder? Scootmobiel? Ook gevaarlijk i.v.m. het overzicht dat ik kwijt ben. In drukte en bij oversteken schat ik de snelheid van medeweggebruikers verkeerd in. Dat lijkt geen optie. Een elektrische rolstoel dan, 6 kilometer per uur, voor in de directe omgeving? Volgende week praten wij daarover met de ergotherapeut. Parkinson, hartfalen, rugklachten, ouderdom, ik behoor tot de grijze plaag. Hoelang nog? We zullen zien.
Rik Bronkhorst.
