Auteur: Tussen ratio en redelijkheid.

Auteur, graficus, dichter, kunstenaar, levenskunstenaar balancerend tussen geloof en wanhoop. Schepper van kunst en gedachten voor zoekers en zieners die de droom levend houden. "I have a dream", riep vrijheidsstrijder Martin Luther King en zo is het. Want wie leeft zonder dromen is al verslagen.

Een vloekende dominee.

Er kwam een grote man, eind in de tachtig, wankel ter been de viszaak binnen. Met een stem als een bulderende herfststorm bestelde hij een haring met ui maar zonder zuur. ‘Er is al genoeg zuur in de wereld,’ mompelde hij in de ruimte. Tevens bestelde hij een doosje Chardonnay en greep ondertussen een fles witte wijn van de toonbank met de woorden:’ Die ken ik nog niet.’

Hij keerde zich wankelend om vloekte godverdomme en keek mij aan. Ik gezeten op het bankje naast het fonteintje. In zijn blik zag ik een hulpvraag: ‘Wilt u opstaan en mij uw zitplaats aanbieden?’ Mijn vriend en compagnon die naast mij zat, stond op. Ik schoof opzij en de man nam naast mij plaats.

‘Godverdomme,’ zei hij, ‘ Ik zou zo dood neervallen.’ Waarschijnlijk omdat hij met dat grote lijf dreigde om te vallen. De orthodox christelijke visboer en zijn zwangere dochter beten zich met een strak gezicht op de lippen. ‘Ik ben dementerend,’ verontschuldigde hij zich. Met die krachtige stem leek mij dat vrijwel onmogelijk dus ik begon te lachen. ‘Ik zeg dat ik dement ben en u begint te lachen?’ ‘Ja’, zei ik, ‘ik geloof er niks van.’ ‘Over geloof hoeft u tegen mij niks te zeggen, ik ben dominee,’ ging hij verder. ‘En ik ben dagelijks op de concertzender op de radio tussen 1 en 10 over 1 te beluisteren. ‘Ik ben mijn leven lang al verbonden aan de VPRO.’

‘En u bent dominee?’ vroeg ik. ‘Ja, eerst doopsgezind en daarna remonstrants.’ ‘En u vloekt. U bent de vloekende dominee.’ ‘ Ja, zo is het,’ zei hij. Daarna hadden wij gezeten op dat bankje in de viszaak een heel open gesprek over Bijbelse en religieuze zaken. Het verraste mij niet dat hij niet volgens de strakke leer reageerde op mijn vragen.

Rik Bronkhorst.

Oorlog vanuit het geloof.

Moslims zeggen ‘Het Boek/de Bijbel’ is geschreven door mensen, de Koran komt rechtstreeks van de profeet. En zij bestrijden elkaar. Het lijkt mij allemaal mensenwerk waarbij respect voor de ander zijn geloofsovertuiging centraal staat. Met het oude testament/de Thora in hoofd en hart vertrappen de fundamentalistische Israëliërs de rechten van de Palestijnen. Met de Russisch orthodoxe kerk achter zich begaat Poetin oorlogsmisdaden tegen de bevolking van Oekraïne. Met de evangelische christenen die uit zijn op Bijbelse gronden naar het Armageddon/de vernietiging van de mensheid zodat Jezus terugkeert op aarde heeft Trump het ministerie van defensie omgedoopt tot ministerie van oorlog. Zo zijn er vanuit etnische geloofsovertuigingen nog meer brandhaarden op aarde.

Geloof, van welke richting dan ook, bestaat voor mij uit de liefdevolle boodschap, mededogen, omzien naar de ander, respect voor de ander, en vrede van Jezus van Nazareth. Diezelfde boodschap vind je in alle grote wereldreligies. Het zijn de mensen/politici/generaals/oproerkraaiers/oorlogszuchtigen uit op macht/geld die in hun waanzin de wereld tot een donker geheel maken. Het is om hopeloos van te worden.

Rik Bronkhorst.

Hoe zit dat met lichaam, ziel en geest?

Het lichaam is maar een vehikel, zonder geest en ziel zit er geen leven in.

De ziel is dat gedeelte van een mens waarin hij alles beleeft. Zijn verlangens, zijn hunkeringen, zijn begeerten en ook zijn emoties zoals woede of vreugde, haat of dankbaarheid. Dat zijn uitingen van de ziel.

De ziel is verankerd in het lichaam.

Zonder lichaam kan de ziel niet bestaan op aarde.

Het lichaam echter kan zonder de ziel niets anders zijn dan stof.

Als er verder niets zou zijn als de ziel, dan zou de ziel heen en weer geslingerd worden door zijn emoties en net als een dier zou de mens redeloos leven.

De diepste kern van de mens is echter de geest.

De geest komt voort uit het Goddelijke en is de aanjager van leven.

Het lichaam is het voertuig van de ziel.

De ziel is het voertuig van de geest.

Lichaam en ziel worden in leven gehouden door de geest.

Wanneer je je ziel verkent en tot zelfkennis komt word je verlicht door de zuiverheid van de geest.

De geest is direct verbonden met het Goddelijke.

Dat wat leven brengt. (geschreven vanuit inspiratie vanuit het boekje Gnosis van Jacob Slavenburg).

Rik Bronkhorst.

Keuzes maken.

Je kunt niet kiezen wat je overkomt, maar wel hoe je daarmee omgaat.

Dat stond er van de week op de scheurkalender 365 dagen succesvol.

De omstandigheden maken de mens. Soms kun je alleen maar kiezen uit twee kwaden en kies je de voor jou minst kwade.

Wat belangrijk is dat je eerlijk blijft tegenover anderen en jezelf. Wij allen zijn niet feilloos, de omstandigheden bepalen hoe je reageert. Soms zit je zelf zo in de knoei dat je verkeerde keuzes maak. Maar soms is de overmacht zo groot dat er van een eerlijke keuze geen sprake kan zijn. Vergeef jezelf en erken dat ook jij kan falen. Wie zonder zonde is werpe de eerste steen en de boodschapper wordt altijd gestenigd. Het hemd is nader dan de rok, maar foei aan hen die de waarheid verdraaien uit eigenbelang en niet ruiterlijk erkennen dat zijzelf fouten hebben gemaakt.

Rik Bronkhorst.

Politiek vandaag.

Het politieke kompas van onze samenleving raakt van slag. De oude as van ‘links’ versus ‘rechts’ is aan het vervagen. Jongeren zeggen dat ze ‘rechts’ stemmen, maar bedoelen daarmee vaak dat ze zich zorgen maken over eerlijkheid, veiligheid en bestaanszekerheid – waarden die evengoed bij GroenLinks of de SP kunnen passen. Ondertussen schuift de VVD richting hard populisme, flirt de ChristenUnie met linkse principes, maar wil niet links genoemd worden en is de PVV sociaal links maar cultureel extreemrechts. Kortom: de etiketten kloppen niet meer met de inhoud.

Voormalig VVD-leider Klaas Dijkhoff verwoordde het treffend: “De tegenstelling links/rechts werkt niet meer. De echte breuklijn van onze tijd is democratisch versus anti-democratisch.” Een belangrijke constatering. Niet meer de inhoud van het beleid staat centraal, maar de bereidheid om democratische spelregels te respecteren. Het gaat om de vraag of je een rechtsstaat verdraagt die soms tegen je belang in werkt – of dat je bereid bent die te ondermijnen zodra je een meerderheid hebt.

Rinus van Warven, docent ethiek.