Auteur: Tussen ratio en redelijkheid.

In de Heiligenbergerbeek zwemt een paartje Mandarijneendjes met jong. Foto Henny de Bruin.

4 mei, Dodenherdenking. Oorlogen gaan voorbij, zo ook de generaties die die oorlogen bewust hebben doorgemaakt. Ook mijn generatie die kort na de oorlog geboren is, de babyboomers gaan voorbij in de tijd, hoewel wij nog wel zijn opgegroeid en onder de indruk zijn van de verhalen over de Tweede Wereldoorlog. Maar alles gaat voorbij, ook de herinnering, de levensechte gedachten, zelfs de angst en pijn beleving van die gedachten aan voorbije oorlogen gaat voorbij. Gedenken wij nog de Eerste Wereldoorlog? De oorlog tegen de Fransen? De Tachtigjarige Oorlog? Generaties gaan voorbij en de sterke herbeleving, het gedachtengoed, de herinnering vervliegen ook in de tijd met het voorbijgaan van hele generaties. Hoe moet dat in de toekomst? Alle doden herdenken die in oorlogen gestorven zijn? Of nog breder iedereen herdenken die gestorven is? Dat laatste hebben de katholieken Allerzielen voor. Hoe het ook zij of wat er ook in de toekomst aan beleving is bij herdenkingen, ik weet het niet hoe verder te gaan met de door mij altijd als zeer indrukwekkende Dodenherdenking op 4 mei beleefde dag. Voorlopig is het nog zo het is, ook al klinken er uit verschillende hoeken van de samenleving al andere geluiden op en dat niet in de laatste plaats door medelanders uit andere landen waar nu oorlog heerst.

Rik Bronkhorst.

Wanneer hersendode mensen op de operatietafel liggen om geopereerd te worden, gebeurt het in 75% van de gevallen dat ze spontane verdedigingsreacties uitvoeren met hun armen Sommigen slaan hun armen voor hun borst in een beschermend gebaar, anderen onder hen staan zelfs een beetje rechtop. Het gebeurt ook dat ze helemaal rechtop gaan zitten, hun verzorgster stevig vastpakken of zelfs om zich wikkelen en gorrelende geluiden maken. Bloeddruk en hartslag gaan ook omhoog. Volgens de aanwezige chirurgische assistenten is het elke keer weer eng: je went er nooit aan! Er zijn zelfs voorbeelden van chirurgische assistenten die zo bang zijn dat ze hun beroep hebben opgegeven.

De verdedigingsbewegingen van donoren, die op het punt staan geopereerd te worden, heten “Lazarus-Reflex”.

Ook de Lazarus-reflexen zijn een teken dat de hersendood niet dood is: Welke dode is in staat om op te staan en de operatieassistent te omringen? Artsen zeggen over deze gebaren en bewegingen dat dit onwillekeurige spierreflexen zijn: ruggenmergreflexen die door het ruggenmer Ze suggereren dat dit antwoord alle vragen beantwoordt die je over dit fenomeen kunt stellen. Dat is echter niet het geval. Alleen al deze rechtvaardiging zou ons tot nadenken moeten geven; want zulke onwillekeurige spierreflexen zijn waarschijnlijk alleen mogelijk bij iemand die leeft, en niet bij iemand die dood is. Heb je wel eens een dode gezien die ineens rechtop ging zitten?

Een jonge anesthesist was voor het eerst aanwezig bij een operatie waarbij organen werden gewonnen. Aan het begin van de operatie gaf zijn baas, anesthesist, hem de instructies om te beginnen met het toedienen van de verdoving. De jonge anesthesist reageerde verrast: “Dat is niet nodig, hij is toch dood?” ” Gaan we geen verdoving toedienen aan iemand die dood is? “Haar gezicht draaide zich om naar een bijna kwaadaardig gezicht, en ze gooide een enkele zin naar hem: “Hoe weet je dat zeker? “Toen was de jonge anesthesist verbijsterd.

Ger Lodewick stelt in deze context de enige al te begrijpelijke vraag: “Moeten we de Lazarus-reflexen mogelijk beschouwen als de laatste poging van iemand die zich bewust is van wat er met hem gaat gebeuren? “

De toediening van narcose bij het uithalen van organen wordt anders gedacht. In de richtlijnen van de Duitse Stichting Orgaan Transplantatie (DSO) – de stichting die orgaandonatie reguleert in Duitsland – staat dat verdoving niet nodig is om het bewustzijn van de orgaandonor uit te sluiten en pijnreacties te vermijden. Met het oog op de Lazarus-reflexe is het echter redelijk om de orgaandonor te kalmeren met gepaste middelen (zoals opiaten) of te ontspannen (,,relax” staat in de Duitse tekst). Je vraagt je af: Hoe kun je ontspannen en een dode te ruste brengen?

Ook-zo staat het in de Duitse tekst- logisch. met deze opiaten om een verhoging van de bloeddruk en hartslag te voorkomen. Wie dit leest kan alleen maar tot de conclusie komen dat het om een levend persoon gaat en niet om een dood persoon – toch?

Welke dode heeft verdoving nodig?

Welke dood kan de bloeddruk doen stijgen?

Welke doden doet de verdediging?

Het is dus niet juist om te beweren dat iemand dood is als zijn hersenen niet werken – die persoon heeft nog een (hoger) bewustzijn. We kunnen dus niet beweren dat iemand dood is als de hersenen stoppen met werken.

Daarom zijn steeds meer mensen ervan overtuigd dat het moment waarop hersendood wordt bepaald niet het moment van de dood is, maar een moment of fase in het doodsproces.

De meeste artsen zijn het erover eens dat op het moment waarop hersendood wordt vastgesteld, het proces van sterven onomkeerbaar is geworden. Maar hersendood is niet dood! Hersendood markeert een specifiek moment in het sterfproces. We kunnen dus stellen dat de hersendode man nog leeft.

Als de nieren niet werken, laten we dan niet zeggen dat de persoon in kwestie “nierdood” is, maar ga met hem dialyse! Als onze hersenen niet meer werken, zijn ze ziek – net als de nieren – maar niet dood! Daarom is het ook mogelijk dat mensen die als “hersendood” worden beschreven weer wakker worden en tot bezinning komen.

Er zijn steeds meer artsen die de mogelijkheid toegeven dat een hersendood nog iets kan voelen, pijn kan voelen en mogelijk zelfs horen wat er gezegd wordt. Zelfs een vooraanstaand arts van de DSO stelt: “Het is inderdaad onmogelijk te bewijzen dat iemand die hersendood is verklaard echt geen gevoel meer heeft voor waarneming – daarom weten we ook niet of hij pijn kan voelen of niet. ” Maar als we niet zeker weten dat een hersendode geen pijn voelt – noch bij testen noch bij het verwijderen van organen zelf – waarom blijven we dat dan doen?

Het zou natuurlijk veel beter zijn om volledig te stoppen met het ‘slachten’ van orgaandonoren, die zich midden in hun sterffase bevinden, en hen hun persoonlijke dood toe te laten.

Hoe komt het dat we tegenwoordig zo oppervlakkig omgaan met de dood van een maand?

… we kunnen niet meer zien en/of ervaren dat het hele proces van sterven logisch is! En inderdaad elk onderdeel van dit proces: alle ervaring is nodig om een goede overgang te bereiken.

Ons proces van sterven is een proces van geboorte. Hier vecht hij voor. om van de oude aardse wereld af te komen om vrij in de nieuwe wereld te komen.

Er is nu genoeg bewijs dat ons doet vermoeden dat we tijdens het sterven ingrijpen in een heilige gebeurtenis, waarvan we eigenlijk nog geen echt begrip hebben. Maar dit is precies waarom onze interventie grote gevolgen zal hebben voor de donor, en veel diepgaande gevolgen zal hebben dan we ons bewust zijn – gevolgen die niet alleen voelbaar zullen zijn in het leven na de dood in de spirituele wereld, maar ook in het volgende leven.

(Hans Stolp- orgaandonatie- bewustwording van orgaandonatie? )

De worsteling waarmee ik zit in mijn geloof in de Bijbel heeft direct met Pasen te maken. De wederopstanding in den vleze.

Hoe kan het dat je botten gebroken zijn, je voeten doorboort met grote draadnagels en je toch kunt lopen? Ik heb het dus niet eens over het lichamelijk sterven en weer tot leven komen.

Het lege graf, de verwijdering van het lichaam van Christus, wie hebben dat gedaan? Vrienden van de Heer om zijn lichaam veilig te stellen? Nee, dat geloof ik niet, eerder een politieke actie. Zijn lichaam werd verwijderd om het graf niet als fysieke bedevaartplaats te laten voortbestaan. Als zelfs Pontius Pilatus zegt dat deze ‘mens’ niets heeft misdaan, maar hij toch Jezus niet vrij kan laten om politieke redenen, dan is er meer aan de hand.

Neemt niet weg dat ik wel geloof in de wederopstanding in de Geest, een leven na de dood en Jezus als grote spirituele kracht die ook nu nog in het leven van mensen van alledag Zijn grootsheid en krachten laat gelden. Ik heb zelf, maar ook bij velen, gezien hoe Zijn wonderen mensen en hun leefomstandigheden veranderd hebben.

Ik geloof dan ook zeker en vast dat de wederopstanding het overwinnen van dat wat niet goed is in het leven van een mens dagelijkse kost is met behulp van Jezus. Je leven kan dan zo’n geweldige draai maken, dat je dit bijna zelf niet kunt geloven. Die kracht kun je zelf nauwelijks opbrengen, daar heb je Hem voor nodig. Hij is er nog steeds in dat grote onbekende dat om ons heen is, die andere dimensie.

Pasen, de wederopstanding, maar ik heb daar zo mijn eigen gedachten over laten gaan. Als u er anders over denkt als orthodox gelovige of anders, neemt u mij dan niet kwalijk dat ik er anders over denk. Het respect, het geloof in en de liefde voor Jezus is er niet minder om.

Rik Bronkhorst.

Wij hebben op het toilet een scheurkalender hangen.

Na verschillende kalenders uitgeprobeerd te hebben, zijn we bij deze terecht gekomen: wijsheden. Enige dagen geleden stond er recht tegenover de pot te lezen:

‘Vergeef jezelf, je hebt altijd gedaan wat je dacht dat je moest doen.’

Mooi he.

Schreef ik zondag nog over mijn valpartij de woonkamer in, gisteren werd het zwart voor mijn ogen en duizelde alles. Bovenaan de trap naar de eerste verdieping werd het zwart voor mijn ogen en viel ik. Ik kon de laatste trede niet meer nemen en viel voorover de overloop op.

Dit wordt te link. Vandaag belde de huisarts mij op . Zij gaat overleggen met de neuroloog die mij behandelt voor Parkinson. De sterke bloedrukdalingen zijn een bekend fenomeen bij de Ziekte van Parkinson. Ik moest zelf contact opnemen met de ergotherapeut en met de Parkinson therapeut om te leren omgaan met dit ongemak. Waarschijnlijk komen er aanpassingen in en buitens huis. Tot nu toe hebben de valpartijen schaafwonden en spierpijn opgeleverd. Niks gebroken. Maar je kunt het geluk bij een ongeluk niet blijven tarten.

Ik ben er nu zelf ook wel aan toe om me over te geven aan deze nieuwe levensfase. Dank voor alle lieve support.

Rik Bronkhorst.

Er is bij mij onderzoek gedaan naar de oorzaak van  de duizelingen en duizeligheid bij opstaan en staan. Liggend is mijn bovendruk bij de bloeddrukmeting 130. Staand binnen vijf minuten is de bloeddruk dan gedaald tot net boven de 100. Zakt de bovendruk verder tot ruim onder de honderd dan ben ik hevig duizelig en misselijk. Dat is duidelijk te merken aan de duizelingen in mijn hoofd. Ik dreig dan om te vallen en heb ondersteuning nodig. Ik val regelmatig van de fiets met opstappen, afstappen, keren. Bij wandelen gebruik ik een rollator, die geeft mij voldoende ondersteuning. Binnenshuis gaat alles net goed omdat ik mijzelf kan ondersteunen aan meubilair of wanden. Broek aantrekken kan al jaren niet meer staande. Zelfs mijn onderbroek moet ik zittend aantrekken. Mijn ogen/zicht gaan/gaat achteruit. Draagt dat bij aan het wankelzijn of is het de Levodopa? Ik lees op de site van de Parkinsonvereniging dat deze verschijnselen bij het voortschrijden van de Ziekte van Parkinson behoren. Ook lees ik dat die plotselinge bloeddrukdalingen geen goed vooruitzicht geven over het verloop/levensverwachting van de ziekte. Misschien lees ik teveel tussen de regels door, maar toch, ik voel mij niet gerust over de toekomst. Het verloop van de ziekte gaat bij mij langzaam gezien de diagnosestelling vijf jaar geleden. Maar als ik net een beetje gewend ben aan weer een stukje verlies volgt er een nieuwe dip. Daar word ik soms wat sombertjes van, hoewel ik over het algemeen genomen goed van stemming ben. Gelukkig is er een heel netwerk van deskundige hulpverleners rondom mij en mijn ziekte aanwezig. De huisarts speelt hier een voortrekkersrol in. Daar ben ik heel blij mee, net als over die andere hulpschenkers. Over enkele maanden hoop ik 75 jaar te worden. Wie had dat gedacht! En ondanks de vele klachten en de onmogelijkheid om nog veel dagelijkse activiteiten te ondernemen tel ik mijn zegeningen. Dat is voor mensen met chronische ziekten al moeilijk genoeg. Toch maar doen, want dat maakt veel uit aan kwaliteit van leven.

Rik Bronkhorst.

Vandaag heb ik een goede daad verricht. Als je een goede daad per dag verricht mag je blijven. Wat was het geval? Ik fietste de Weg van de Vrijheid over en zag een kraai inpikken op een overstekend paddenpaar. Ik stopte en joeg de kraai weg. Maar ja midden op de weg waar veel auto’s rijden op paddentrek? Met mijn schoen duwde ik voorzichtig het aangeslagen vrouwtje in de richting van het Waterwingebied waar zij water vindt om haar kikkerdrileitjes in te baren. Zij kwam bij uit haar shock en sprong enigszins verdwaasd de goede kant op. Ondertussen kwam er een auto aan. Ik stak mijn hand op en wees op de pad. De auto stopte. Weer met mijn voet probeerde ik ook het mannetje (kleiner dan het vrouwtje en donkerder groen) de goede kant op te duwen. Dat mislukte. Bijna agressief sprong hij tegen mijn broekspijp op. Ik duwde hem weer de goede kant op. Maar met een forse sprong ging hij terug naar de overkant waar hij vandaan kwam. Zo verrichtte ik dus een goede daad, maar tevens een drama want hun huwelijkse staat was nu gescheiden.

Rik Bronkhorst.