Zacht klinkt een ruisen.

Zacht klinkt een ruisen

Een stil fluisteren

Alsof de sterren in de nacht

Mysterieus langs onzichtbare

Draden spreken.

Ik loop door de stad

Het is nacht, oneindige nacht

Vragend om de morgen.

Ergens vanachter een gesloten venster

Klinkt verstilde pianomuziek in flarden.

Om de hoek van het verlaten café

Huilt een kind drie hoog.

En ergens roept een man om stilte.

Ik loop verder wat dieper in de kraag

Van mijn jas.

Een vraag welt op:

“Hoe gaat het met je God?”

“Voel jij je alleen?”

“Zo midden in de stilte van de nacht”.

Een stille ademtocht bijna zucht daar in

Die verlaten straat van de mensenstad.

Ik glimlach

Want ik ben niet alleen.

Rik Bronkhorst.

Uit ‘Tussen geloven en zeker weten’ pagina 198.