Linke valpartij.

Schreef ik zondag nog over mijn valpartij de woonkamer in, gisteren werd het zwart voor mijn ogen en duizelde alles. Bovenaan de trap naar de eerste verdieping werd het zwart voor mijn ogen en viel ik. Ik kon de laatste trede niet meer nemen en viel voorover de overloop op.

Dit wordt te link. Vandaag belde de huisarts mij op . Zij gaat overleggen met de neuroloog die mij behandelt voor Parkinson. De sterke bloedrukdalingen zijn een bekend fenomeen bij de Ziekte van Parkinson. Ik moest zelf contact opnemen met de ergotherapeut en met de Parkinson therapeut om te leren omgaan met dit ongemak. Waarschijnlijk komen er aanpassingen in en buitens huis. Tot nu toe hebben de valpartijen schaafwonden en spierpijn opgeleverd. Niks gebroken. Maar je kunt het geluk bij een ongeluk niet blijven tarten.

Ik ben er nu zelf ook wel aan toe om me over te geven aan deze nieuwe levensfase. Dank voor alle lieve support.

Rik Bronkhorst.

Bloeddrukdalingen.

Er is bij mij onderzoek gedaan naar de oorzaak van  de duizelingen en duizeligheid bij opstaan en staan. Liggend is mijn bovendruk bij de bloeddrukmeting 130. Staand binnen vijf minuten is de bloeddruk dan gedaald tot net boven de 100. Zakt de bovendruk verder tot ruim onder de honderd dan ben ik hevig duizelig en misselijk. Dat is duidelijk te merken aan de duizelingen in mijn hoofd. Ik dreig dan om te vallen en heb ondersteuning nodig. Ik val regelmatig van de fiets met opstappen, afstappen, keren. Bij wandelen gebruik ik een rollator, die geeft mij voldoende ondersteuning. Binnenshuis gaat alles net goed omdat ik mijzelf kan ondersteunen aan meubilair of wanden. Broek aantrekken kan al jaren niet meer staande. Zelfs mijn onderbroek moet ik zittend aantrekken. Mijn ogen/zicht gaan/gaat achteruit. Draagt dat bij aan het wankelzijn of is het de Levodopa? Ik lees op de site van de Parkinsonvereniging dat deze verschijnselen bij het voortschrijden van de Ziekte van Parkinson behoren. Ook lees ik dat die plotselinge bloeddrukdalingen geen goed vooruitzicht geven over het verloop/levensverwachting van de ziekte. Misschien lees ik teveel tussen de regels door, maar toch, ik voel mij niet gerust over de toekomst. Het verloop van de ziekte gaat bij mij langzaam gezien de diagnosestelling vijf jaar geleden. Maar als ik net een beetje gewend ben aan weer een stukje verlies volgt er een nieuwe dip. Daar word ik soms wat sombertjes van, hoewel ik over het algemeen genomen goed van stemming ben. Gelukkig is er een heel netwerk van deskundige hulpverleners rondom mij en mijn ziekte aanwezig. De huisarts speelt hier een voortrekkersrol in. Daar ben ik heel blij mee, net als over die andere hulpschenkers. Over enkele maanden hoop ik 75 jaar te worden. Wie had dat gedacht! En ondanks de vele klachten en de onmogelijkheid om nog veel dagelijkse activiteiten te ondernemen tel ik mijn zegeningen. Dat is voor mensen met chronische ziekten al moeilijk genoeg. Toch maar doen, want dat maakt veel uit aan kwaliteit van leven.

Rik Bronkhorst.

Een goede daad per dag.

Vandaag heb ik een goede daad verricht. Als je een goede daad per dag verricht mag je blijven. Wat was het geval? Ik fietste de Weg van de Vrijheid over en zag een kraai inpikken op een overstekend paddenpaar. Ik stopte en joeg de kraai weg. Maar ja midden op de weg waar veel auto’s rijden op paddentrek? Met mijn schoen duwde ik voorzichtig het aangeslagen vrouwtje in de richting van het Waterwingebied waar zij water vindt om haar kikkerdrileitjes in te baren. Zij kwam bij uit haar shock en sprong enigszins verdwaasd de goede kant op. Ondertussen kwam er een auto aan. Ik stak mijn hand op en wees op de pad. De auto stopte. Weer met mijn voet probeerde ik ook het mannetje (kleiner dan het vrouwtje en donkerder groen) de goede kant op te duwen. Dat mislukte. Bijna agressief sprong hij tegen mijn broekspijp op. Ik duwde hem weer de goede kant op. Maar met een forse sprong ging hij terug naar de overkant waar hij vandaan kwam. Zo verrichtte ik dus een goede daad, maar tevens een drama want hun huwelijkse staat was nu gescheiden.

Rik Bronkhorst.

Vallen.

Ik ben weer gevallen.

Vaker val ik van de fiets (e-bike) bij het opstappen/starten , stoppen of omkeren.

Of struikel ik op de trap naar boven omdat ik mijn linkervoet alleen met de tenen op de trede zet.

Nu liep ik op slippers de tuin in en struikelde bijna over de drempel van de pui.

Toen ik weer het huis in wilde struikelde ik voluit over de drempel van de pui de woonkamer binnen.

Ik was alleen thuis, bezeerde me vooral op mijn linkerknie en tenen.

Broek nog net niet kapot.

Ik ben even blijven liggen controleren of er niets gebroken was.

Het ging weer goed, maar zoals ik al eerder schreef dit kan niet goed blijven gaan.

Wat te doen?

Ik loop en handel al zo geconcentreerd.

Mijn slippers doe ik in ieder geval de deur uit.

Rik Bronkhorst.

Bron teletext pagina 126.

   "Huawei betaalde steekpenningen"    

 In België is een onbekend aantal     
 mensen gearresteerd in een onderzoek   
 naar corruptie binnen het Europees     
 Parlement.Volgens onderzoeksplatform   
 Follow the Money en Belgische media    
 hebben lobbyisten van de Chinese       
 telecomgigant Huawei steekpenningen    
 betaald aan Europarlementariërs.       
                                        
 Zo'n vijftien (voormalig) EP-leden     
 zouden sinds 2021 voetbaltickets,      
 cadeaus,reizen naar China en mogelijk  
 contanten hebben gekregen.             
                                        
 In ruil zouden de Europarlementariërs  
 zijn aangespoord om Huawei toegang te  
 laten houden tot de Europese markt.Spil
 zou de Griekse vicevoorzitter van het  
 Europees Parlement,Kaili,zijn.         

Gisteren had ik vanaf de middag een off-day. Dat gebeurt meer bij de Ziekte van Parkinson. Heel vervelend, ik zit er dan bij als een zombie, reageer nog nauwelijks. ’s Avonds moest ik er plotseling op de e-bike op uit. Ik was gefocust op dat wat ik moest doen. Toen ik ter plaatse aankwam was ik echter te laat. Ik draaide de fiets 180 graden om en viel languit over straat. Kapotte knieën en een kapotte elleboog, geen verdere schade. Zo heel regelmatig ga ik onderuit op de fiets. Tot nu toe is dat zonder noemenswaardige schade gebeurd. Maar dat geluk bij een ongeluk blijft natuurlijk niet duren. Vandaag zet ik het zadel lager zodat ik sneller met beide voeten op de grond kan komen. Meer evenwicht gaat echter ten koste van het fietsplezier. Door de lagere zithouding belast ik mijn knieën meer. Dus tijd voor een elektrische driewieler?