Grote ego’s met een glimlach. Ik zie ze vaak om me heen bij culturele activiteiten. Ze reageren ook altijd met een zeker dedain op anderen die al dan niet tijdelijk in de spotlights staan. Afgunst? Neerbuigendheid? In ieder geval arm van geest en empathie. Al weten ze dat met die glimlach en geveinsde aandacht voor de ander te verbloemen. Zo kwam ik als gastheer/vrijwilliger van De Zonnehof jaren geleden Rudi Fuchs tegen gezeten middenin de expositieruimte met de Volkskrant ruim opengeslagen voor zijn neus. Ik kwam binnen, hij keek op, stond op om mij de hand te geven omdat hij dacht dat ik een medehotemetoot was. Ik stelde me voor als gastheer/vrijwilliger en hij verloor acuut alle interesse in mij, trok zijn hand terug, draaide zijn hoofd om, ging weer zitten en gunde mij geen blik meer waardig. Ik voelde mij geschoffeerd. Even later kwamen Toos en Eugenie Brands binnen, dat was van een menselijker orde. Zij toonden beschaafd en enthousiast interesse in conservator Dick Rutten en mij die werk van mij aan het in passe partout zetten waren. Zij kwamen in de Zonnehof voor de verkoopexpositie van Eugene Brands maar toonden volop interesse in mens en werk van anderen. Zo kwamen we leuk in gesprek over het luik naar zolder dat Eugene sloopte en dat nu een van zijn bekendste schilderwerken is geworden in het Stedelijk Museum Amsterdam. We hebben erom gelachen.

Rik Bronkhorst.

Met het ouder worden komen de inzichten in eerder handelen van jezelf tot uiting. Dat verrijkt en verzacht de pijnlijke momenten van je eerdere gedrag. Het is goed bij jezelf te rade te gaan en na te denken over wat was, wat is en wat komt. Hoewel dat laatste nooit te voorspellen valt. Zorgen over verleden en toekomst houden je weg uit het moment van nu. Dus probeer je vandaag te verwonderen over wat er is, zich aandient en zie de wonderen in het zonlicht, de wolkenluchten die nooit hetzelfde zijn, de schoonheid van het voorrecht te mogen leven op deze wonderschone planeet met zijn vele kleuren en vormen. Tel je zegeningen en wees dankbaar voor het feit dat je in dit mooie land in vrede en voorspoed mag leven.

Laat je niet ontmoedigen door alle ellende van de mensenwereld om je heen. Doe goed waar je kunt en wat je niet kunt veranderen laat dat achter je. Wees tevreden en zit het leven je tegen, probeer dan niet verbitterd te raken omdat er iedere dag weer een kans is op nieuw geluk, ook al is dat soms maar een moment aanwezig.

Rik Bronkhorst.

Feestje!

Vandaag is het 9 januari en precies om 10.30 uur 25 jaar geleden kreeg ik een zeer zwaar hartinfarct. Er zijn in die 25 jaar meermalen situaties en perioden geweest waarin ik door het oog van de naald gekropen ben op het randje van leven en dood. Het is de hand van God geweest die mij van die rand heeft afgehaald. Toeval? Wat u toeval noemt is voor mij telkens weer een wonder gebleken. Ik heb in mijn leven heel veel geluk gehad. Dank daarvoor!

Rik Bronkhorst.

Gedicht van ongeveer 20 jaar geleden n.a.v. een winterse dag op het centrale stadsplein in Amersfoort.

De Hof van ….

Het is onbehaaglijk kil op het plein

Verlaten ligt het in het hart van de stad

De loden lijnen tussen de stenen

Leiden naar niets, het is stil….

Midden op het plein zit ik op de rand

Van de fontein waar zuinig water

Niet morst over de randen, geen schuim

Dat glijdt langs het glas, het is stil….

De gevels gapen met holle ogen alsof

Ze niet ontwaken kunnen, een meeuw

Schreeuwt schril in duikvlucht, hongerig,

Zoals de hongerige wandelaar, haastig

Dieper wegduikt in de kraag van zijn jas

Omdat de kilte hem het plein afjaagt,

Niets hem uitnodigt langer te verblijven

In deze publieke huiskamer, hart van de

Stad, waar warmte ontbreekt, sfeer ver

te zoeken is, het is stil….

Ik speur naar alle kanten, zie de mooie

Omlijsting van dit eeuwenoud schilderij,

Het lijkt of de schilder geen verf meer

Had, gestopt is bij dat wat de ziel van

Zijn schepping had moeten worden.

Waar leven ontbreekt heerst kille stilte

Vluchten mensen weg naar behaaglijker

Oorden, en dus is het stil….

Stil in het hart van de oude binnenstad

Er valt een traan uit de hemel, ik denk

Dat het gaat regenen, ik sta op en duik

Dieper weg in de kraag van mijn jas

Om naar huis te gaan, naar warmte

En de lik van de kat die snorrend ligt

Te ronken omdat zij het behaaglijk

Heeft, en het oude plein weent omdat

Het stil is, zo kil en zo stil….

rik bronkhorst.

Dit was de begeleidende brief aan de politiek:

Aan alle politiek bestuurders

van de onze prachtige stad

Amersfoort,

Geachte mevr/meneer,

Als vervolg op mijn mail van 8 januari j.l. aan u over de lege kilte van De Hof, doe ik u hierbij enige aanbevelingen die mijns inziens dit hart van de stad weer aangenaam zullen maken om er te vertoeven. Tevens zullen de ondernemers en andere gebruikers van dit stadsplein volgens mij gebaad zijn bij deze aankleding van de oude dame.

Waar het mij om gaat is een dubbele rij lage bomen met een mooie vrij horizontale lijn van zware takken en volle bladertooi. Ongeveer vanaf Logement De Gaaper in een hoek tot aan café Janse. Zulke bomen bestaan, zie het Museumplein in Amsterdam daar staan ze. Bolplatanen, Latijnse naam: Acer Platanoides, dit zijn zgn.platgroeiers met 4 of 5 zware zijtakken en een behoorlijke stam van zo’n drie meter hoog. Ze groeien ook vrij snel uit tot behoorlijke bomen zoals omschreven. Deze bomen breken de kale kilte op De Hof die heerst zo richting de Peperstraat. Voor de aanwezige horeca aldaar zal een mix van drink- en eetlokalen met terrassen tussen en onder deze bomen bijdragen aan de gezelligheid en levendigheid van De Hof. Tevens blijven de gevels goed in zicht. Tussen gevels en bomenrij blijft een ruime baan open voor hulpverleners. Strak tegen de gevels kunnen rieten stoelen staan met kleine tafeltjes. Zo is een ieder tevreden, het ziet er leuk uitnodigend uit, en na afloop van de markt zijn de terrassen zo weer neergezet.

Met een beetje goede wil van een ieder kan er een goede samenwerking/wisselwerking ontstaan waarbij de ondernemers van de markt en die van de horeca hun brood kunnen verdienen zonder elkaar in de weg te zitten. Sterker nog, verplaats je in de gedachte dat de markt en zelfs de festiviteiten omringd zijn door gezellige horeca waar mensen eten en drinken. In het verleden heeft men zijn oor laten hangen naar de ondernemers/organisatoren van activiteiten op ons centrale plein hart van Amersfoort. Nu komen de gebruikers/inwoners van onze oude binnenstad met een initiatief aan het woord. Dat is wat de politiek graag wil, een betrokken open relatie met haar kiezers. Op de hoogte zijn van wat er leeft en speelt onder de bevolking. De vraag is, passen we het plein aan aan alle activiteiten die er plaats vinden, waardoor de meeste tijd het plein leeg, koud en kil overkomt of passen we de activiteiten aan aan het plein?!  Waardoor er ruimte ontstaat om dit hart van de stad warme levendigheid te laten pompen in de slagaders er om heen. Zo krijgt een ieder het hare of zijne, ondernemer, organisator, gebruiker, bezoeker. De sfeer van een prachtig oud plein zal daartoe bijdragen.

Buiten volle terrassen in hoog zomer, buiten markt en festival heeft het aan sfeer op De Hof ontbroken. En nogmaals dat zijn wel heel veel stille dagen. Zeker de meeste dagen van het jaar waarop sfeer ontbreekt, werken niet uitnodigend om op dit stadshart te vertoeven. Een ander idee is om vrij smalle demontabele serres neer te zetten waar mensen kunnen koffiedrinken, lunchen misschien. Er zijn aan de zijde van de Society Shop kale gevels die niet gebruikt worden. Ik denk dat de buren/horeca ondernemers daar best een oplossing voor kunnen bedenken in de trant van dat wat ik zojuist omschreven heb. Zien eten, zien drinken doet prettig aan ook in de koude jaargetijden. Met hier en daar een verwarmd terrasje ben je er volgens mij niet.

Verder wil niet een ieder direct plaatsnemen op een terras. Daarom plaats een paar rustieke bankjes aan de kant van Borra met zicht op de Sint Joriskerk. En waarom, als die vier kale verlichtingspalen er toch moeten staan, versier ze dan met wat mooie replica’s van oude Gildevaandels. Geen vlutvlaggen die slap treurig hangen te zijn, nee, mooie historievolle vaandels aan horizontale stangen, zodat ze een zekere statigheid brengen. De Hof moet zeker geen ordinair zuipplein worden. Een goede mix met het uitgeven van vergunningen voor de horeca draagt daar toe bij. Het woord is aan de politiek.

Rik Bronkhorst.  

In de Hema.

Loop ik vanmiddag de Hema binnen om onderbroeken te kopen stuit ik op een jonge moeder met een kindje in de wandelwagen. Roept dat kindje uit volle overtuiging: ‘Pappa!’ Ik kijk naar dat stralende kind en dan naar zijn moeder. ‘ Kent u mij, mevrouw?’ zeg ik verwonderd. ‘Ja,’ zegt ze, ‘u bent toch die schrijver uit Amersfoort? Weer kijk ik naar dat stralende joch en zeg: ‘ Maar kennen wij elkaar dan zo goed, dat uw zoontje mij zijn pappa noemt?’ Nu is van af het eerste contact duidelijk dat dit niet de waarheid kan zijn gezien het enorme leeftijdsverschil. De vrouw begint te lachen. ‘ Pappa, roept hij bij iedere man die hij ziet. Maakt u zich geen zorgen, meneer, Petertje doet dat bij iedere man.’ Ik aai de jongen over zijn bol en zeg: ‘Dag jongen.’ En loop door. Even verderop sta ik bij het gebak en hoor weer: ‘Pappa!’ Ik draai me om en daar staat dat joch weer met zijn moeder. ‘ Mevrouw, zeg ik, nu wordt het mij toch al te gortig.’ Maar voor de goede orde en verstandhouding, lust u misschien een Tom Poes?’ ‘Heerlijk’, zegt ze. Ik bestel twee Tom Poezen, reken af en overhandig ze aan deze vrolijke moeder met een wel heel bijzonder kind. Spoedig daarna heb ik de Hema verlaten zonder onderbroeken.

Rik Bronkhorst.

Gelegaliseerde diefstal.

Gelegaliseerde diefstal met dank aan Fred Teeven, ooit lid van een illuster driemanschap bij het OM. Een crimefighter die respect afdwong. Maar nadat dit gerespecteerde gezelschap de wijk moest nemen naar de Bovenwindse Eilanden afgegleden tot een bedenkelijk niveau. Het was zijn idee om de loterijen op internet een legale status te geven. Zo zou was de gedachte de gokverslaafde in de gaten worden gehouden en tegen zijn eigen onmacht beschermt. Daar is niets van terecht gekomen. De online gokbedrijven varen er wel bij en de belastingdienst kan kruimels innen van deze gelegitimeerde en gelegaliseerde diefstal.

Nu heeft Casino Nederland onlangs bekend gemaakt dat zij de winstmarge voor de klanten in hun casino’s gaan verlagen. Nog meer gelegaliseerde diefstal aan de hand van de overheid. Ik spreek hier schande van.

Rik Bronkhorst

Slechtvalk.

Het ging te snel daarom geen foto: samen met mijn echtgenote fietsten wij zondagmiddag over de Westsingel in de oude binnenstad van Amersfoort. Plotseling knalde er een slechtvalk bovenop een tortelduifje midden op straat. De veertjes stoven op en er kwam wat bloed op de rug van de tortel. Dit gebeurde allemaal zo’n meter of vijf voor ons. De slechtvalk keek ons aan en liet zijn prooi los. Beiden stoven ieder een eigen kant op en wij fietsten door, getuigen van natuurlijk geweld.

Rik Bronkhorst.