Auteur: Tussen ratio en redelijkheid.

De Hof van ….

Het is onbehaaglijk kil op het plein

Verlaten ligt het in het hart van de stad

De loden lijnen tussen de stenen

Leiden naar niets, het is stil….

Midden op het plein zit ik op de rand

Van de fontein waar zuinig water

Niet morst over de randen, geen schuim

Dat glijdt langs het glas, het is stil….

De gevels gapen met holle ogen alsof

Ze niet ontwaken kunnen, een meeuw

Schreeuwt schril in duikvlucht, hongerig,

Zoals de hongerige wandelaar, haastig

Dieper wegduikt in de kraag van zijn jas

Omdat de kilte hem het plein afjaagt,

Niets hem uitnodigt langer te verblijven

In deze publieke huiskamer, hart van de

Stad, waar warmte ontbreekt, sfeer ver

te zoeken is, het is stil….

Ik speur naar alle kanten, zie de mooie

Omlijsting van dit eeuwenoud schilderij,

Het lijkt of de schilder geen verf meer

Had, gestopt is bij dat wat de ziel van

Zijn schepping had moeten worden.

Waar leven ontbreekt heerst kille stilte

Vluchten mensen weg naar behaaglijker

Oorden, en dus is het stil….

Stil in het hart van de oude binnenstad

Er valt een traan uit de hemel, ik denk

Dat het gaat regenen, ik sta op en duik

Dieper weg in de kraag van mijn jas

Om naar huis te gaan, naar warmte

En de lik van de kat die snorrend ligt

Te ronken omdat zij het behaaglijk

Heeft, en het oude plein weent omdat

Het stil is, zo kil en zo stil….

rik bronkhorst.

Dit was de begeleidende brief aan de politiek:

Aan alle politiek bestuurders

van de onze prachtige stad

Amersfoort,

Geachte mevr/meneer,

Als vervolg op mijn mail van 8 januari j.l. aan u over de lege kilte van De Hof, doe ik u hierbij enige aanbevelingen die mijns inziens dit hart van de stad weer aangenaam zullen maken om er te vertoeven. Tevens zullen de ondernemers en andere gebruikers van dit stadsplein volgens mij gebaad zijn bij deze aankleding van de oude dame.

Waar het mij om gaat is een dubbele rij lage bomen met een mooie vrij horizontale lijn van zware takken en volle bladertooi. Ongeveer vanaf Logement De Gaaper in een hoek tot aan café Janse. Zulke bomen bestaan, zie het Museumplein in Amsterdam daar staan ze. Bolplatanen, Latijnse naam: Acer Platanoides, dit zijn zgn.platgroeiers met 4 of 5 zware zijtakken en een behoorlijke stam van zo’n drie meter hoog. Ze groeien ook vrij snel uit tot behoorlijke bomen zoals omschreven. Deze bomen breken de kale kilte op De Hof die heerst zo richting de Peperstraat. Voor de aanwezige horeca aldaar zal een mix van drink- en eetlokalen met terrassen tussen en onder deze bomen bijdragen aan de gezelligheid en levendigheid van De Hof. Tevens blijven de gevels goed in zicht. Tussen gevels en bomenrij blijft een ruime baan open voor hulpverleners. Strak tegen de gevels kunnen rieten stoelen staan met kleine tafeltjes. Zo is een ieder tevreden, het ziet er leuk uitnodigend uit, en na afloop van de markt zijn de terrassen zo weer neergezet.

Met een beetje goede wil van een ieder kan er een goede samenwerking/wisselwerking ontstaan waarbij de ondernemers van de markt en die van de horeca hun brood kunnen verdienen zonder elkaar in de weg te zitten. Sterker nog, verplaats je in de gedachte dat de markt en zelfs de festiviteiten omringd zijn door gezellige horeca waar mensen eten en drinken. In het verleden heeft men zijn oor laten hangen naar de ondernemers/organisatoren van activiteiten op ons centrale plein hart van Amersfoort. Nu komen de gebruikers/inwoners van onze oude binnenstad met een initiatief aan het woord. Dat is wat de politiek graag wil, een betrokken open relatie met haar kiezers. Op de hoogte zijn van wat er leeft en speelt onder de bevolking. De vraag is, passen we het plein aan aan alle activiteiten die er plaats vinden, waardoor de meeste tijd het plein leeg, koud en kil overkomt of passen we de activiteiten aan aan het plein?!  Waardoor er ruimte ontstaat om dit hart van de stad warme levendigheid te laten pompen in de slagaders er om heen. Zo krijgt een ieder het hare of zijne, ondernemer, organisator, gebruiker, bezoeker. De sfeer van een prachtig oud plein zal daartoe bijdragen.

Buiten volle terrassen in hoog zomer, buiten markt en festival heeft het aan sfeer op De Hof ontbroken. En nogmaals dat zijn wel heel veel stille dagen. Zeker de meeste dagen van het jaar waarop sfeer ontbreekt, werken niet uitnodigend om op dit stadshart te vertoeven. Een ander idee is om vrij smalle demontabele serres neer te zetten waar mensen kunnen koffiedrinken, lunchen misschien. Er zijn aan de zijde van de Society Shop kale gevels die niet gebruikt worden. Ik denk dat de buren/horeca ondernemers daar best een oplossing voor kunnen bedenken in de trant van dat wat ik zojuist omschreven heb. Zien eten, zien drinken doet prettig aan ook in de koude jaargetijden. Met hier en daar een verwarmd terrasje ben je er volgens mij niet.

Verder wil niet een ieder direct plaatsnemen op een terras. Daarom plaats een paar rustieke bankjes aan de kant van Borra met zicht op de Sint Joriskerk. En waarom, als die vier kale verlichtingspalen er toch moeten staan, versier ze dan met wat mooie replica’s van oude Gildevaandels. Geen vlutvlaggen die slap treurig hangen te zijn, nee, mooie historievolle vaandels aan horizontale stangen, zodat ze een zekere statigheid brengen. De Hof moet zeker geen ordinair zuipplein worden. Een goede mix met het uitgeven van vergunningen voor de horeca draagt daar toe bij. Het woord is aan de politiek.

Rik Bronkhorst.  

Loop ik vanmiddag de Hema binnen om onderbroeken te kopen stuit ik op een jonge moeder met een kindje in de wandelwagen. Roept dat kindje uit volle overtuiging: ‘Pappa!’ Ik kijk naar dat stralende kind en dan naar zijn moeder. ‘ Kent u mij, mevrouw?’ zeg ik verwonderd. ‘Ja,’ zegt ze, ‘u bent toch die schrijver uit Amersfoort? Weer kijk ik naar dat stralende joch en zeg: ‘ Maar kennen wij elkaar dan zo goed, dat uw zoontje mij zijn pappa noemt?’ Nu is van af het eerste contact duidelijk dat dit niet de waarheid kan zijn gezien het enorme leeftijdsverschil. De vrouw begint te lachen. ‘ Pappa, roept hij bij iedere man die hij ziet. Maakt u zich geen zorgen, meneer, Petertje doet dat bij iedere man.’ Ik aai de jongen over zijn bol en zeg: ‘Dag jongen.’ En loop door. Even verderop sta ik bij het gebak en hoor weer: ‘Pappa!’ Ik draai me om en daar staat dat joch weer met zijn moeder. ‘ Mevrouw, zeg ik, nu wordt het mij toch al te gortig.’ Maar voor de goede orde en verstandhouding, lust u misschien een Tom Poes?’ ‘Heerlijk’, zegt ze. Ik bestel twee Tom Poezen, reken af en overhandig ze aan deze vrolijke moeder met een wel heel bijzonder kind. Spoedig daarna heb ik de Hema verlaten zonder onderbroeken.

Rik Bronkhorst.

Gelegaliseerde diefstal met dank aan Fred Teeven, ooit lid van een illuster driemanschap bij het OM. Een crimefighter die respect afdwong. Maar nadat dit gerespecteerde gezelschap de wijk moest nemen naar de Bovenwindse Eilanden afgegleden tot een bedenkelijk niveau. Het was zijn idee om de loterijen op internet een legale status te geven. Zo zou was de gedachte de gokverslaafde in de gaten worden gehouden en tegen zijn eigen onmacht beschermt. Daar is niets van terecht gekomen. De online gokbedrijven varen er wel bij en de belastingdienst kan kruimels innen van deze gelegitimeerde en gelegaliseerde diefstal.

Nu heeft Casino Nederland onlangs bekend gemaakt dat zij de winstmarge voor de klanten in hun casino’s gaan verlagen. Nog meer gelegaliseerde diefstal aan de hand van de overheid. Ik spreek hier schande van.

Rik Bronkhorst

Het ging te snel daarom geen foto: samen met mijn echtgenote fietsten wij zondagmiddag over de Westsingel in de oude binnenstad van Amersfoort. Plotseling knalde er een slechtvalk bovenop een tortelduifje midden op straat. De veertjes stoven op en er kwam wat bloed op de rug van de tortel. Dit gebeurde allemaal zo’n meter of vijf voor ons. De slechtvalk keek ons aan en liet zijn prooi los. Beiden stoven ieder een eigen kant op en wij fietsten door, getuigen van natuurlijk geweld.

Rik Bronkhorst.

Bericht van Vogelnet Amersfoort: foto en tekst Henny de Bruin: met deze hoge temperaturen vloog er zondagmiddag 24 november een citroenvlinder door onze achtertuin.

De voordeurbel ging.

Buurjongen, verlegen hinkelend van de ene voet op de andere, keek mij aan. ‘Heeft u ook oude kranten? Ik ga een surprise maken’ sprak hij enigszins bedeesd. Ik had deze restproducten van de dagelijkse media net in een lege kliko gegooid. ‘Dan moet ik daar even voor op mijn kop gaan staan,’ antwoordde ik. Het kereltje begreep hier natuurlijk niets van. Maar hij knikte, want hij begreep toch dat ik zijn verzoek zou inwilligen.

Hij legde een klein stapeltje ouwe kranten voor mijn voeten op de grond. Ik liet het pak Volkskranten en het wekelijkse stadssuffertje op het stapeltje vallen. Dat leek nu al heel wat. Hij bukte en raapte met een glimlach de gehele stapel op en snelde naar de overkant naar huis. Het moest wel een papier-maché surprise worden. Een flinke ook. Zo heeft Sinterklaas toch heel wat knechtjes die voor hem in de weer zijn.

Wij vieren met een flink gezelschap familieleden van mijn echtgenote en haar ex met zijn vriend bij ons 5 december. Lootjes trekken, cadeautjes van de kringloop, gedichten, warme chocolademelk en lekkers, veel lekkers. Nee, de treinen rijden ook dit jaar niet door de kamer zelfs niet van de kringloop. Misschien dat wij de SintNiklaas conference van Toon Hermans nog even opzetten. In ieder geval kruipt ex achter de piano en wij maar zingen uit volle borst: Hoort wie klopt daar kinderen…

Rik Bronkhorst.

Laatst fietste ik naar huis toen ik drie kinderen van rond de tien jaar passeerde. Zij zaten op de stoeprand en keken ondeugend. Toen ik langs fietste riep de brutaalste, natuurlijk een jongetje: Meneer, heeft u ook een cloaca?’

Ik reageerde bewust niet, maar moest inwendig wel om hen lachen. Waarschijnlijk hadden ze net op school de anatomie van de vogels geleerd. De rest, een ontluikende interesse voor de menselijke soort en hun seksualiteit, deed de rest.

Rik Bronkhorst.

“Mijn filosofie is: wat mensen over mij zeggen, zijn mijn zaken niet. Ik ben wie ik ben en doe wat ik doe. Ik verwacht niets en accepteer alles. En dat maakt het leven makkelijker. We leven in een wereld waar begrafenissen belangrijker zijn dan de overledene, het huwelijk belangrijker is dan de liefde, het uiterlijk belangrijker is dan de ziel. We leven in een verpakkingscultuur die inhoud veracht.”

– Sir Anthony Hopkins

In het kleine wereldje der insecten zijn bijzondere namen/beestjes te herkennen, maar wie kent deze?

– Bosgeelvlekbladjager

– Brandnetelbladroller

– Bretelwimperzweefvlieg

– Kaneelglasvleugelwants

– Koperkleurige langsprietmot

– Luzernesierblindwants

– Tweetands schildwants

– Veelkleurige hertshooigoudhaan

– Vloeivleklieveheersbeestje

– Zwarte langsprietslakvlieg

Foto: Henny De Bruin.