Tussen de liefde en de leegte huist de dagelijkse werkelijkheid. Niet dat die andere twee niets met de werkelijkheid te maken hebben hoor, maar zij zijn de zeldzame uitzonderingen.
Ben je in de Goddelijke staat van de liefde, dan zit je op de toppen van je gemoed. Bij de leegte zit je in het dal der treurnis, oorverdovende stilte is je lot. Daartussen beweegt zich het dagelijkse gebeuren, soms wat meer in het bewustzijn dan anders. Dat kan ook twee kanten op, meer naar de treurige kant of meer naar de blije gelukkige kant. Voor sommige mensen is dat dagelijks bewegen te saai, zij willen topervaringen. Daar lopen ze dan ook meestal wel op vast. De pillendoos ligt dan alras op de loer en dan ben je verder van huis met al die bijwerkingen die dat geeft.
Gisteren had ik geheel onverwacht een bijzondere ervaring, een topervaring zo u wilt. Wat gebeurde er? Ik was op bezoek bij een dierbare vriendin geweest. Wij namen afscheid bij de lift op vijf hoog. Het was even wachten en wij hoorden gerommel. Iemand gebruikte de lift om spulletjes te verplaatsen. U kent dat wel. Je hoort stemmen en gerommel, geschuif en gedoe en je staat daar maar te wachten tot die liftdeuren opengaan en je in kunt stappen. Ja, daar gingen de liftdeuren open. De lift lag vol kapotgescheurde kartonnen dozen en vooraan in de hoek stond een jonge vrouw van rond de veertig ons met een stralende blik te begroeten. Ik dacht oei ik kan er niet meer bij. Maar zowel mijn oude vriendin als de jonge vrouw gaven aan dat er nog net een plaatsje voor mij vrij was. Ik stapte in, zwaaide nog eenmaal naar mijn vriendin en de deuren sloten zich. Het is maar even van de vijfde etage naar de begane grond. We raakten in gesprek over het weer. U weet hoe dat gaat. Plotseling zei de bijzonder stralende vrouw: Ik heb Jezus ontmoet.’ Ik zei verrast: ‘Ik ook!’ Ze keek mij, voor zover dat kon, nog blijer aan en streelde spontaan mijn rechterarm. We bereikten de begane grond. De liftdeuren gingen open en met dat stralende gezicht strekte zij haar armen naar mij uit. Ze omhelsde mij innig en langdurig tot drie keer toe. Ik voelde de liefde van haar en de klik tussen ons. ‘ Voel je de liefde (van Jezus bedoelde ik),’ vroeg ik haar zacht. Ze knikte bedeesd. We verlieten de centrale hal van het flatgebouw, zij een stralende jonge vrouw van rond de 40 met een stapel kapotgescheurde kartonnen dozen en ik een oude man van 74 met mijn helmpje op enigszins in verwarring op weg naar mijn elektrische fiets. Ik fietste weg en met datzelfde stralende gezicht zwaaide ook zij nog eenmaal naar mij.
Moraal van dit verhaal? Als je op een gewone dag jezelf tussen de liefde en de leegte bevind kan er als uit het niets plotseling zich een topervaring voordoen die je leven even optilt boven het alledaagse.
Rik Bronkhorst.
Rik Bronkhorst 