Hoe negatieve ervaringen met anderen je op het juiste pad brengen, daar kom je soms na jaren pas achter. Ik kan hier vele voorbeelden van geven, maar dat lijkt mij niet nodig omdat u bij uzelf te rade kunt gaan.
Ook de negatieve uitingen die jijzelf gedaan hebt in een ver of recent verleden zijn belangrijk om van te leren. Proberen een goed mens te zijn met aandacht voor anderen die nog niet zover zijn als u. Zonder jezelf boven hen te stellen.
Rik Bronkhorst.
Tussen de liefde en de leegte huist de dagelijkse werkelijkheid. Niet dat die andere twee niets met de werkelijkheid te maken hebben hoor, maar zij zijn de zeldzame uitzonderingen.
Ben je in de Goddelijke staat van de liefde, dan zit je op de toppen van je gemoed. Bij de leegte zit je in het dal der treurnis, oorverdovende stilte is je lot. Daartussen beweegt zich het dagelijkse gebeuren, soms wat meer in het bewustzijn dan anders. Dat kan ook twee kanten op, meer naar de treurige kant of meer naar de blije gelukkige kant. Voor sommige mensen is dat dagelijks bewegen te saai, zij willen topervaringen. Daar lopen ze dan ook meestal wel op vast. De pillendoos ligt dan alras op de loer en dan ben je verder van huis met al die bijwerkingen die dat geeft.
Gisteren had ik geheel onverwacht een bijzondere ervaring, een topervaring zo u wilt. Wat gebeurde er? Ik was op bezoek bij een dierbare vriendin geweest. Wij namen afscheid bij de lift op vijf hoog. Het was even wachten en wij hoorden gerommel. Iemand gebruikte de lift om spulletjes te verplaatsen. U kent dat wel. Je hoort stemmen en gerommel, geschuif en gedoe en je staat daar maar te wachten tot die liftdeuren opengaan en je in kunt stappen. Ja, daar gingen de liftdeuren open. De lift lag vol kapotgescheurde kartonnen dozen en vooraan in de hoek stond een jonge vrouw van rond de veertig ons met een stralende blik te begroeten. Ik dacht oei ik kan er niet meer bij. Maar zowel mijn oude vriendin als de jonge vrouw gaven aan dat er nog net een plaatsje voor mij vrij was. Ik stapte in, zwaaide nog eenmaal naar mijn vriendin en de deuren sloten zich. Het is maar even van de vijfde etage naar de begane grond. We raakten in gesprek over het weer. U weet hoe dat gaat. Plotseling zei de bijzonder stralende vrouw: Ik heb Jezus ontmoet.’ Ik zei verrast: ‘Ik ook!’ Ze keek mij, voor zover dat kon, nog blijer aan en streelde spontaan mijn rechterarm. We bereikten de begane grond. De liftdeuren gingen open en met dat stralende gezicht strekte zij haar armen naar mij uit. Ze omhelsde mij innig en langdurig tot drie keer toe. Ik voelde de liefde van haar en de klik tussen ons. ‘ Voel je de liefde (van Jezus bedoelde ik),’ vroeg ik haar zacht. Ze knikte bedeesd. We verlieten de centrale hal van het flatgebouw, zij een stralende jonge vrouw van rond de 40 met een stapel kapotgescheurde kartonnen dozen en ik een oude man van 74 met mijn helmpje op enigszins in verwarring op weg naar mijn elektrische fiets. Ik fietste weg en met datzelfde stralende gezicht zwaaide ook zij nog eenmaal naar mij.
Moraal van dit verhaal? Als je op een gewone dag jezelf tussen de liefde en de leegte bevind kan er als uit het niets plotseling zich een topervaring voordoen die je leven even optilt boven het alledaagse.
Rik Bronkhorst.
De cardioloog belde n.a.v. een echo-onderzoek van het hart:’ Uw hart is achteruit gegaan, de pompfunctie ook.’ Ik had dit al verwacht. Zelfs nadat onze vakantie op de e-bike in heuvelachtig gebied vlekkeloos was verlopen. Het lichaam liegt niet en geeft voldoende signalen af die je dwingen dit serieus te nemen.
‘We kunnen nog een katheterisatie doen, maar ik heb daar weinig vertrouwen in dat het iets oplevert.’ ging hij verder. ‘Ik zie daar vanaf,’ antwoordde ik hem. ‘ Ik zit al 24 jaar in extra tijd na mijn hartinfarct en eens komt er toch een einde aan.’ ‘Ik had al veel eerder verwacht dat u zou komen te overlijden,’ ging de cardioloog verder. ‘ Dat weet ik, maar nu berust ik in het feit dat ik weer achteruit ben gegaan.’ Ik zie namelijk geen mogelijkheden meer om nog iets aan dit hartfalen ten goede te keren. Alle andere keren heb ik namelijk wel via supplementen de kans gezien deze cardioloog voor verrassende verbeteringen van mijn situatie te plaatsen. Hij begreep er soms niets van hoe ik dat nu weer voor elkaar gekregen had, maar de feiten/onderzoeken logen er niet om.
Wat rest is rust. Rustig aan doen, geen grenzen overschrijden die mijn lichaam mij aangeeft. Ja, ik ben nu echt bejaard en dat is wel even wennen. Niet dat ik recentelijk nog flinke exercities uitvoerde, maar toch. Ik heb het er een paar maanden flink lastig mee gehad. Nu is alles weer in evenwicht binnen in mij. ‘Je zit in Zen,’ zegt mijn vrouw, als ik weer stil en rustig bij haar zit. Ook andere mensen, zelfs vreemden op een terras waarmee ik in gesprek ben geraakt reageren soms met:’ Wat straalt u een rust uit.’ Daar hoef ik verder niets voor te doen. Het is zo het is.
Rik Bronkhorst.
De intercity tussen Enschede en Den Haag, vanochtend om een uur of elf. Mijn vrouw en ik gaan zitten op een plek voor vier personen. Voor ons blijven de stoelen leeg. Wij rijden ergens tussen Amersfoort en Utrecht. Er valt een pen uit mijn tas. Ik buk en wat zie ik onder mijn zitplaats liggen; een opgerold condoom! Nu is dat niet direct een voorwerp wat je ’s morgens vroeg in de intercity van Enschede naar Den Haag verwacht aan te treffen. Een papieren wikkel van een gezonde havermoutreep, of een verfrommeld zakje chips, desnoods een lege bananenschil, maar toch niet een opgerold condoom! Ook niet de verpakking ervan. Nee, een van zijn verpakking ontdaan condoom, ’s morgens in de trein van Enschede naar Den Haag. Het condoom was zeker en vast niet gebruikt. “Keurig” lag het daar onder mijn stoel. In Utrecht gingen mijn vrouw en ik omzitten omdat de trein aldaar met de neus de andere kant opgaat. Ik had al melding gemaakt van mijn verbazingwekkende vondst in de coupé waar wij ons bevonden. Nou niet direct opgestaan en luidt toeterend meegedeeld dat er een opgerold condoom onder mijn stoel lag. Nee, op beheerste toon deelde ik dit gegeven aan mijn echtgenote mee. Natuurlijk geloofde zij mij niet en ook het echtpaar aan de andere kant van het gangpad keek even ietwat bevreemd mijn richting uit. Toch gluurde iedereen even. Het bewijs bleek duurzaam aanwezig en voor gebruik gereed inderdaad onder mijn stoel te liggen. : Is tie gebruikt?” Nee, mevrouw, hij ligt klaar voor gebruik.” Er werd gegniffeld en stilletjes beschaamd gelachen. Mijn liefhebbende echtgenote bloosde en gaf mij de raad “er niet aan te komen.” Nu was ik dat ook zeker niet van plan. Gevuld of tot vullens toe bereid, ik houd niet zo van openbare ruimte vervuilend plastic. Wel vroeg ik mij af of de Somalische treinschoonmaker, die eindelijk mee mag doen in onze samenleving met nuttig werk, enige handmatigheden had willen verrichten gedurende de vroege uurtjes met een behulpzame collega uit Stroe. Waren zij gestoord door de controlerende hoofdconducteur of machinist, die natuurlijk voordat hij of zij aan de slag zou gaan eventjes stilletjes door zijn of haar trein liep of alles wel schoon en naar wens zou zijn voor de stromen passagiers van Enschede naar Den Haag. Misschien wel politici op weg naar het ministerie van Asiel en Migratie. Je kunt nooit weten, wie er in jouw trein stapt op zo’n dag als vandaag. Hadden de Somalische treinschoonmaker en zijn collega uit Stroe hun interactieve bezigheden schielijk moeten staken? Gooide de Somalische treinschoonmaker ijlings het uit zijn verpakking gehaalde condoom op de grond? Schoof hij het met een snelle voetveeg onder wat later mijn zitplaats zou worden? Maar waar is dan de verpakking gebleven? Niet in de afvalbak onder het tafeltje aan het raam. Daar deponeerde ik later mijn aluminiumfolie waaruit ik mijn boterhammetje met boerenkaas en uitgelopen tuinkerskiemen deponeerde. Niets. Ik heb nog even gekeken. Niets. Had de Somalische treinschoonmaker niet de tijd om dit ongebruikte condoom a) te gebruiken b) weer in de verpakking terug te plaatsen voor een eventuele later op de dag te verrichten taak? Ik zal dit nooit weten. U ook niet. Alleen de Somalische treinschoonmaker ligt er misschien wakker van. Bijna was zijn droom uitgekomen. Hij droomde zwetend in zijn door hitte verschroeide land vroeger vast en zeker van Nederland, van een baan als treinschoonmaker bij de Nederlandse Spoorwegen, alwaar hij in de intercity van Enschede naar Den Haag, ’s morgens bij het verrichten van zijn onderbetaalde taak misschien wel als bonus mocht vrijen met een collega uit Stroe op hemelsblauwe banken. Wat mij nou nog het meest verwonderd is, dat zo’n onderbetaalde Somalische treinschoonmaker zomaar een ongebruikt condoom onder de bank op de vloer schuift, dit terwijl hij toch echt niet over overdadige financiële overvloed beschikt.
Rik Bronkhorst.
De parkeerplaats bij Intratuin stond vol auto’s, bloemen en plantenliefhebbers die na IJsheiligen hun tuintjes willen opvrolijken. Bij Ranzijn en Eurofleur precies hetzelfde beeld, parkeerplaatsen vol met goedbedoelende tuinliefhebbers.
Wat de meeste mensen niet weten is dat in die genoemde tuincentra de planten die bloem dragen worden opgekweekt met gif. Van zaad tot plant, tot bloem: gif. Het zijn niet alleen de boeren en tuinders die rijkelijk met gif hun producten bewerken. Wat dacht u van al die stedelingen in rijtjeshuizen, goedbedoelde liefhebbers van planten, bloemen, vlinders en bijen. Hele dorpen vol bloemplanten waarop insecten, vlinders, bijen hun nectar willen opzuigen. Wat rest is geen bestuiving maar de dood. Bijen, vlinders en andere insecten worden opgeofferd uit economisch belang. Geld voor leven. Geld ten koste van de dood.
En daar hebben we nu net het verschrikkelijke feit benoemd: uit onwetendheid of ongevoeligheid laten wij als consumenten dit toe. Terwijl de overheid allang van dit gegeven op de hoogte is, grijpt zij niet in. Ondertussen zit er ook bij ons in een middelgrote stad in het midden van het land bijna geen insect, vlinder of bij meer in de tuin op de biologisch geteelde planten en bloemen. Ja, wij kopen bij een biologische teler. Maar wij zijn omringt door tuinen vol gifplanten. Daar is geen kruid tegen gewassen.
En toch geven wij niet op. U toch ook niet?
Rik Bronkhorst.
Foto Hennie de Bruyn.
Deze foto toont de radeloosheid en vlucht voor de expansiedrift van de mens. Amersfoort, Vathorst aan de Laak. Het grensriviertje dat binnenkort overschreden wordt voor verdere nieuwbouw en een angstige ree.
Wat is Parkinson toch een vreemde ziekte. Ik vond een slak in de tuin en gooide die met kracht weg. De beweging echter was niet meer te stoppen en ik sloeg voorover, dubbel met mijn vingers diep in de aarde van de tuin. Toch tel ik mijn zegeningen want meneer Parkinson plaagt me wel, ik lig daarvan niet dubbel van het lachen, maar de voortgang van de ziekte gaat traag. Vaak hoor ik:’ Ik zie niets aan je.’ Dat is fijn en bevestigt dat mijn verzet tegen de achteruitgang door fysiotherapie, sport en massages niet voor niets is.
Rik Bronkhorst.
Veel boeren storen zich niet aan de natuur. Ze zijn vrije ondernemers die economisch denken. Bijvoeren kost geld, dus maaien ze al vroeg zodra dat kan hun weilanden af. Gevolg er komt geen kievit, geen grutto, geen weidevogel groot. Nesten worden vermalen. De melkprijs is te laag voor de melkveehouders. Boeren krijgen veel subsidies van de landelijke overheid en de EU, ook voor milieuvriendelijk boeren. Maar dat dekt niet alles. Regelgeving is voor veel van die vrije jongens en meisjes een gruwel. Ze voelen zich beknot in hun vrij ondernemerschap. Doordat de RABOBank groei stimuleerde n.a.v. regelgeving van de overheid hebben veel melkveeboeren het aantal dieren en stallen uitgebreid met geld van de Rabobank. Het water staat velen aan de lippen. Onkundige regelgeving gebaseerd op groei zonder te denken aan de schadelijke gevolgen daarvan bracht hen zover. Wat nodig is, is duidelijkheid en regelgeving voor de komende 20/30 jaar met inachtneming van de gevolgen van eerdere foutieve wetten en met een heldere visie voor de toekomst. De Rabobank zou hier direct bij betrokken moeten worden en hand in eigen boezem dienen te steken zodat de betrokken boeren gul worden gecompenseerd bij de restschuld die zij eerder hebben opgebouwd. Voeding en milieu vragen een prijs van iedereen. Overheid, bank, boer en burger/consument zullen gezamenlijk de prijs dienen te betalen om verdere schade aan de natuur te voorkomen. Dat begint met een goede prijs in de supermarkt voor de producten van het platteland.
Rik Bronkhorst.
Ik ga ook weer meer contant betalen. Nooit zo bij nagedacht maar lees hieronder. Dan denk je wauuuuww toch erg!!!!
Wees ook bewust en ga weer meer contant betalen
Waarom we overal met contant geld zouden moeten betalen in plaats van met een bankpas?
– Ik heb een biljet van € 50 in mijn zak en ga ermee naar een restaurant en betaal hier mijn diner mee.
De restauranteigenaar gebruikt deze € 50 om zijn rekening bij de wasserette te betalen.
De wasserette eigenaar rekent hiermee zijn knipbeurt af bij zijn kapper.
De kapper gebruikt deze € 50 om af te rekenen in de supermarkt.
Na een onbeperkt aantal betalingen blijft de waarde van mijn € 50 biljet nog steeds hetzelfde, wat betekent dat het zijn doel heeft vervuld voor iedereen die het als betaalmiddel heeft gebruikt en de bank heeft geen werk of bemoeienis bij elk uitgevoerde contante betalingstransactie.
MAAR WAT
– ALS ik nu naar een restaurant ga en digitaal betaal met mijn bankpas,
– de kosten voor mijn digitale betaling die bij de restauranthouder in rekening worden gebracht inclusief transactiekosten in percentages is gemiddeld 2,5 % wat dan neerkomt op € 1,25 voor elke verdere betalingstransactie.
(Dit betekent dat elke volgende betalingstransactie € 1,25 kost)
– dezelfde kosten worden doorgevoerd als de restauranteigenaar zijn rekening bij de wasserette digitaal betaald,
– de betalingen van de wasserette eigenaar bij de kapper,
– zo ook de volgende betalingen, etc…..
Daarom zal na de eerste 36 transacties van deze € 50 slechts € 5 overblijven en het restant van € 45 is eigendom geworden van de bank … dankzij alle digitale transacties en vergoedingen!
Daarnaast zijn de kosten voor een betaalpas gemiddeld € 2.25 per maand dus na een maand gespaard te hebben is je € 50 nog maar € 47,75 waard.
Weg is weg, je kunt het maar één keer uitgeven.
Kontant is Koning!
Vanochtend stond ik op, poetste mijn tanden, waste me, kleedde mij aan en daar stond ik dan. Ik kreeg met geen mogelijkheid mijn gulp dicht. Het lipje zat vast onderaan de rits tussen mijn kleding. Nu moest ik mij haasten om op de fiets naar de gebedsgroep te gaan. Maar om daar bij die gebedsgroep aan te komen met mijn gulp open, leek mij niet zo’n fris idee. Wijze raad was duur. Door de Parkinson is mijn fijne motoriek aangetast en mijn echtgenote was niet thuis. Ik probeerde wanhopig om dat lipje los te peuteren. Geen resultaat, mijn gulp bleef open staan en ik moest weg. Plotseling kreeg ik een helder idee: de schroevendraaier! Er ligt er altijd eentje bij de hand in het keukenlaatje. En ja hoor, voorover gebogen wipte ik met dit handwerktuig het lipje onderaan mijn rits los. Ik slaakte een zucht van verlichting.
Herkent u dit lastige probleem ook regelmatig? Houd dan een schroevendraaier bij de hand en u hoeft niet met open gulp de straat op of op bezoek te gaan.
Rik Bronkhorst.
Rik Bronkhorst 