Auteur: Tussen ratio en redelijkheid.

Ieder tijdvak heeft zijn eigenaardigheden. Voorbeeld: in de tijd van Rubens waren volumineuze vrouwen graag gezien en dus geschilderd. In de jaren zestig van de vorige eeuw was mager de mode. The Shrimp was de bijnaam van Jean Shrimpton een broodmager anorexia typetje. Slank is de mode, maar dit ging te ver.

Jean Shrimpton.

In onze tijd vind je ook voorbeelden van hoe en wat aantrekkelijk wordt gevonden. Wat jaren terug was jeugdigheid in de picture. Hoe jeugdiger en strakker je er uit zag hoe aantrekkelijker men dit vond. De fitnessclubs stroomden vol met enthousiastelingen op zoek naar sixpacks en slanke stevige dijen en billen. Dit manifesteerde zich ook in het gebruik van voornamen. Voorbeeld: Wim straalde jeugd uit, iets jongensachtig. Nu heet Wim, Willem en dat straalt weer stevige stoerheid uit. Rijpheid misschien. Dat lijkt vandaag de dag weer aantrekkelijk gevonden te worden.

Zo zijn er meerdere voorbeelden van hoe de trend is binnen een tijdvak en hoe tijdelijk zo’n trend ook is. Alles blijkt tijdelijk, dus hoe belangrijk is dit alles en hoe belangrijk zijn wij gedurende de tijd. Maak je niet dik, dun is de mode lijkt een uitspraak uit het verleden die zo gek nog niet is.

Rik Bronkhorst.

Foto Henny de Bruin.

Ze zijn er weer, de ransuilen in Den Treek en in de Soesterduinen. Minder dan andere jaren, maar op dezelfde plekken als altijd.

Ik ben gek op dropjes uit de snoepwinkel in de winkelstraat. Wekelijks haalde ik daar een zak gemengde drop plus een zak anijsmuisjes. Vooral de laatste vind ik heerlijk. Nu kwam ik een paar weken terug bij de kassa aan met mijn zakjes drop en wat daar lag! Een stapeltje luxe chocoladeletters voor maar 1 euro per stuk achtergelaten door Sinterklaas.  Ik kocht er gelijk maar twee, een D van Doortje en de T van Trevan, de beide karakterrollen waarmee wij in privé filmpjes familieleden en vrienden amuseerden tijdens de coronacrisis. We hebben ze met smaak opgegeten.

Mijn echtgenote klaagt altijd dat ik teveel snoep. Dat komt omdat de huisarts mij beschuldigd heeft van diabetes. 7.1 en bij controle 7.3 met de nadrukkelijke opdracht ‘neem dat serieus!’ Zelf zegt ze niet te snoepen, maar als er iets met suiker in huis is, dan zie ik haar regelmatig de kast induiken. Ze komt dan terug met malende kaken. Dus dan weet u ook wel hoe laat het is. Maar nu die dropjes. Zij heeft mij verboden nog langer dropjes te eten of te kopen. Nu zat het trommeltje net vol. We zijn beiden tegen verspilling van voedsel. Dus dat argument bracht ik in.

‘Zet hem dan maar op je werkkamer’, zei ze om zichzelf te beschermen tegen overdadig drop eten. Dat deed ik braaf, zoals ik altijd braaf naar haar luister. Echter mijn dropverslaving werd daardoor alleen maar erger. En mijn echtgenote zag ik steeds vaker mijn werkkamertje binnensluipen. Het trommeltje raakte al snel weer halfleeg. Daarom heb ik Duck tape om het trommeltje gedaan. Een flink stuk waarmee ik het trommetje met haar zwarte aanlokkelijke  inhoud verzegelde. En dat heeft geholpen. We zijn van onze dropverslaving af. Nu de rest nog…

Rik Bronkhorst.

Wat ziet de wereld er anders uit als de zon schijnt in deze stille maanden. Door het grijze weer dreigde de winterdip toe te slaan. Ik heb maar snel mijn blauwe antidiplichtje bij mijn computer geïnstalleerd. En ja, hoor dat helpt. Ondanks het verlies in drie weken tijd van goede vriend Rob en Simon, mijn klaverjasmaatje.

Ja, ja, 2024 is heftig begonnen. Maar kijk ik naar de wereld om mij heen, dan zijn er wel andere zaken die mijn aandacht vragen en mij onrustig maken. Zo schreef NAVO-admiraal Rob Bauer in de krant over de dreiging van onberekenbare Poetin. Hij schrijft dat onze wereld een onberekenbare wereld is geworden. De dreiging is groot. En als tegenwicht gaat de NAVO met ruim 90.000 militairen oefenen in de Baltische Staten, Polen en Duitsland. Dat is olie op het vuur, volgens mij. Ik maak mij daar zorgen om.

Je ziet nu in de Palestijnse gebieden wat vernietigend een oorlog is. Alles kapot en grote groepen vrouwen, kinderen en de rest op de loop. Waarnaartoe? Ze hebben geen idee. Ik hoop dat ons in Nederland dat bespaard blijft. Geboren kort na de tweede wereldoorlog behoor ik tot de eerste generatie in Holland die zonder oorlog en in zekere welvaart is opgegroeid en mocht leven. Laat dat alsjeblieft zo blijven!

Rik Bronkhorst.

Foto Henny De Bruin.

Het vuurgoudhaantje is te vinden in Den Treek, tussen Amersfoort en Leusden, alwaar hij in zwermen van wel dertig stuks voorkomt.

Tevens is de klapekster weer terug op het Heideveld in Den Treek. Later dan vorig jaar maar hij is weer terug! Foto Henny De Bruin.

Het jaar is pas goed en wel begonnen of het tweede sterfgeval dient zich al weer aan. Goede vriend vol fijne humor, goede raadgevingen en vol solidariteit Rob voelde zich al een tijdje niet lekker, ‘maagzweren’, luidde het onderzoek. Rob kreeg een maagwandbeschermer en dat was dat. Maar op eerste kerstdag voelde hij zich toch echt niet goed. Zijn echtgenote en zijn zoon zagen hem achteruit gaan. Het ging snel. Deze week opgenomen in het ziekenhuis, onderzoeken, en de zware diagnose zeer agressieve vorm van longkanker met uitzaaiingen door het hele lichaam heen. Was in december nog niets te vinden in zijn bloed, nu bleek in slechts enkele weken tijd, dat Rob stervende was aan volksziekte nummer 1. Het is nog maar een kwestie van enkele dagen. We zijn vandaag bij hem geweest. Uitgemergeld lag hij daar, half in coma, luier om, mager tot op het bot. We hebben een tijdje naast hem gezeten. Op momenten van helderheid bleek hij nog steeds die fijne humor te bezitten. ‘Alles komt goed’, zei hij mompelend. En toen mijn vrouw hem hielp om wat beter te gaan liggen, kwam hij half overeind en zei schetsend: ‘ Als ik dood ga, zeg ik dat wel’.

Het kan wel eens een zwaar jaar worden door verlies van veel dierbaren. Zowel van mijn vrouw als van mij zijn diverse tantes al op hoge leeftijd. Ook in de vriendenkring zijn de oude strijders al bijna over de houdbaarheidsdatum heen. Ik moet er niet aan denken dat zij uit mijn leven worden weggerukt. Het kan wel eens zo zijn, dat ik met dat krakkemikkige lijf van mij (waarvan de verpakking nog aardig vief toont) ik ze allemaal overleef. Een doembeeld voor mij, omdat ik dan weer alleen achterblijf. En dat ken ik al genoeg in mijn voorbije leven.

Rik Bronkhorst.

Hier sta ik ontroerd te genieten van de aanblik op het Guggenheim-museum te Bilbao. Hier was ik afgelopen weekend met mijn zoon. We hebben drie dagen gestruind en genoten samen.

Foto: Henny De Bruin.

Hier ziet u een klapekster op zijn uitkijkpost, meestal in een heideveld, naar prooi speurend.

Klapeksters eten kleine vogels, kleine zoogdieren, kikkers en hagedissen. De buit wordt vastgeklemd tussen takken, en soms opgeprikt.

Klapeksters broeden zelden in Nederland. Je ziet ze dan ook vaker in de herfst en winter als doortrekkers/wintergasten.

Rik Bronkhorst.

De zeldzaamheid, verwondering en schoonheid die je ervaart als je in augustus, want dan komen ze, een kolibrievlinder ervaart.

Dit is de Bloedrode Heidelibel, een vrij zeldzame libel die voorkomt in de nieuwe natuur van De Schammer op de grens van Amersfoort en Leusden naast de A28.

Tot zijn grote verbazing echter wist Henny de Bruin ook de zeer zeldzame Kempense Heidelibel aldaar te ontdekken.

Deze libel komt alleen voor in de Brabantse Kempen en de Weerribben en nu hier. Even leek het erop dat de droogte ze fataal zou zijn geworden, maar nee. Gelukkig blijkt nu toch weer hoe sterk de natuurlijke ontwikkeling is als er maar voldoende diversietijd in de natuur is. En zoals hier in De Schammer (en het naastgelegen Bloeidaal) in nieuw aangelegde habitat gelegenheid wordt geboden om zich te vestigen en te overleven.

Rik Bronkhorst, met dank aan Henny de Bruin.