De intercity tussen Enschede en Den Haag, vanochtend om een uur of elf. Mijn vrouw en ik gaan zitten op een plek voor vier personen. Voor ons blijven de stoelen leeg. Wij rijden ergens tussen Amersfoort en Utrecht. Er valt een pen uit mijn tas. Ik buk en wat zie ik onder mijn zitplaats liggen; een opgerold condoom! Nu is dat niet direct een voorwerp wat je ’s morgens vroeg in de intercity van Enschede naar Den Haag verwacht aan te treffen. Een papieren wikkel van een gezonde havermoutreep, of een verfrommeld zakje chips, desnoods een lege bananenschil, maar toch niet een opgerold condoom! Ook niet de verpakking ervan. Nee, een van zijn verpakking ontdaan condoom, ’s morgens in de trein van Enschede naar Den Haag. Het condoom was zeker en vast niet gebruikt. “Keurig” lag het daar onder mijn stoel. In Utrecht gingen mijn vrouw en ik omzitten omdat de trein aldaar met de neus de andere kant opgaat. Ik had al melding gemaakt van mijn verbazingwekkende vondst in de coupé waar wij ons bevonden. Nou niet direct opgestaan en luidt toeterend meegedeeld dat er een opgerold condoom onder mijn stoel lag. Nee, op beheerste toon deelde ik dit gegeven aan mijn echtgenote mee. Natuurlijk geloofde zij mij niet en ook het echtpaar aan de andere kant van het gangpad keek even ietwat bevreemd mijn richting uit. Toch gluurde iedereen even. Het bewijs bleek duurzaam aanwezig en voor gebruik gereed inderdaad onder mijn stoel te liggen. : Is tie gebruikt?” Nee, mevrouw, hij ligt klaar voor gebruik.” Er werd gegniffeld en stilletjes beschaamd gelachen. Mijn liefhebbende echtgenote bloosde en gaf mij de raad “er niet aan te komen.” Nu was ik dat ook zeker niet van plan. Gevuld of tot vullens toe bereid, ik houd niet zo van openbare ruimte vervuilend plastic. Wel vroeg ik mij af of de Somalische treinschoonmaker, die eindelijk mee mag doen in onze samenleving met nuttig werk, enige handmatigheden had willen verrichten gedurende de vroege uurtjes met een behulpzame collega uit Stroe. Waren zij gestoord door de controlerende hoofdconducteur of machinist, die natuurlijk voordat hij of zij aan de slag zou gaan eventjes stilletjes door zijn of haar trein liep of alles wel schoon en naar wens zou zijn voor de stromen passagiers van Enschede naar Den Haag. Misschien wel politici op weg naar het ministerie van Asiel en Migratie. Je kunt nooit weten, wie er in jouw trein stapt op zo’n dag als vandaag. Hadden de Somalische treinschoonmaker en zijn collega uit Stroe hun interactieve bezigheden schielijk moeten staken? Gooide de Somalische treinschoonmaker ijlings het uit zijn verpakking gehaalde condoom op de grond? Schoof hij het met een snelle voetveeg onder wat later mijn zitplaats zou worden? Maar waar is dan de verpakking gebleven? Niet in de afvalbak onder het tafeltje aan het raam. Daar deponeerde ik later mijn aluminiumfolie waaruit ik mijn boterhammetje met boerenkaas en uitgelopen tuinkerskiemen deponeerde. Niets. Ik heb nog even gekeken. Niets. Had de Somalische treinschoonmaker niet de tijd om dit ongebruikte condoom a) te gebruiken b) weer in de verpakking terug te plaatsen voor een eventuele later op de dag te verrichten taak? Ik zal dit nooit weten. U ook niet. Alleen de Somalische treinschoonmaker ligt er misschien wakker van. Bijna was zijn droom uitgekomen. Hij droomde zwetend in zijn door hitte verschroeide land vroeger vast en zeker van Nederland, van een baan als treinschoonmaker bij de Nederlandse Spoorwegen, alwaar hij in de intercity van Enschede naar Den Haag, ’s morgens bij het verrichten van zijn onderbetaalde taak misschien wel als bonus mocht vrijen met een collega uit Stroe op hemelsblauwe banken. Wat mij nou nog het meest verwonderd is, dat zo’n onderbetaalde Somalische treinschoonmaker zomaar een ongebruikt condoom onder de bank op de vloer schuift, dit terwijl hij toch echt niet over overdadige financiële overvloed beschikt.
Rik Bronkhorst.
Rik Bronkhorst 